Właściwości farmakokinetyczne distygminy bromku

Distygminy bromek, substancja czynna preparatu Ubretid, należy do grupy inhibitorów cholinesterazy. Jest to związek zawierający dwie czwartorzędowe grupy amonowe, co warunkuje jego specyficzne właściwości farmakokinetyczne, w tym silniejsze wiązanie z acetylocholinesterazą w porównaniu do inhibitorów zawierających tylko jedną grupę amonową. ¹

Wchłanianie leku

Distygminy bromek charakteryzuje się ograniczoną zdolnością przenikania przez błony komórkowe. Co istotne, nie przenika przez barierę krew-mózg, dzięki czemu nie wpływa na działanie acetylocholiny jako neurotransmitera w ośrodkowym układzie nerwowym. Dodatkowo lek nie wywiera istotnego wpływu na przekazywanie impulsów w zwojach autonomicznego układu nerwowego. ²

Badania farmakokinetyczne wykazały, że bezwzględna dostępność biologiczna distygminy bromku po podaniu doustnym wynosi 4,65%. ³

Dystrybucja w organizmie

Po podaniu doustnym największe stężenia distygminy bromku w osoczu obserwuje się po upływie od 45 minut do 3 godzin. Występuje znaczne zróżnicowanie osobnicze w zakresie uzyskiwanych stężeń. Średni okres półtrwania leku w osoczu po doustnej aplikacji wynosi 69 godzin. Co warte podkreślenia, pomimo długiego okresu półtrwania, wielokrotne podawanie distygminy bromku prowadzi do uzyskania stanu równowagi zahamowania acetylocholinesterazy, bez objawów kumulacji działania farmakologicznego. ⁴

Metabolizm distygminy

Charakterystyczną cechą procesu metabolizmu distygminy bromku jest rozpad hydrolityczny katalizowany enzymatycznie. Obecność dwóch czwartorzędowych grup amonowych w cząsteczce distygminy bromku jest przyczyną silniejszego wiązania z acetylocholinesterazą oraz dłuższego czasu wydalania leku z moczem w porównaniu do inhibitorów acetylocholinesterazy posiadających tylko jedną grupę amonową. ^{5 6}

Eliminacja leku

Distygminy bromek po podaniu doustnym podlega specyficznemu mechanizmowi eliminacji. Zdecydowana większość podanej dawki (88%) ulega wydaleniu z żółcią, a następnie z kałem. Wydalanie nerkowe odgrywa mniejszą rolę w procesie eliminacji leku – jedynie niewielka część dawki (6,5%) wydala się przez nerki po podaniu doustnym. ⁷