Leki w grupie
„leki stosowane w zaburzeniach opróżniania pęcherza”

Leki stosowane w zaburzeniach opróżniania pęcherza to preparaty farmakologiczne przeznaczone do leczenia problemów związanych z nieprawidłowym opróżnianiem pęcherza moczowego. Działają one głównie poprzez wpływ na napięcie mięśnia wypieracza pęcherza oraz na zwieracze cewki moczowej, co pomaga w regulacji mikcji i zwiększeniu pojemności pęcherza.

W zależności od rodzaju zaburzenia, wyróżniamy dwie główne grupy leków: stosowane w przypadku pęcherza nadreaktywnego (overactive bladder, OAB) z problemem nietrzymania moczu oraz leki stosowane przy trudnościach w opróżnianiu pęcherza (retencji moczu).

W leczeniu pęcherza nadreaktywnego najczęściej stosuje się leki przeciwcholinergiczne (antymuskarynowe), które blokują receptory muskarynowe w mięśniu wypieraczu, zmniejszając jego nadmierną kurczliwość. Należą do nich: solifenacyna (Vesicare), tolterodyna (Detrusitol, Uroflow), oksybutynina (Driptane, Ditropan), darifenacyna (Emselex), fezoterodyna (Toviaz) oraz trospium (Spasmex).

Nowszą grupą leków stosowanych w OAB są β3-adrenomimetyki, które poprzez stymulację receptorów β3-adrenergicznych powodują rozkurcz mięśnia wypieracza. Głównym przedstawicielem tej grupy jest mirabegron (Betmiga), który stanowi alternatywę dla pacjentów nietolerujących leków antymuskarynowych.

W przypadku zatrzymania moczu związanego z nadmiernym napięciem zwieracza, stosuje się alfa-adrenolityki, które rozluźniają zwieracz wewnętrzny cewki moczowej. Do tej grupy należą: tamsulosyna (Omnic, Fokusin), alfuzosyna (Dalfaz), doksazosyna (Cardura, Doxar) oraz silodosyna (Silodyx).

Największą zaletą stosowania tych leków jest znacząca poprawa jakości życia pacjentów, zmniejszenie częstości mikcji, redukcja epizodów nietrzymania moczu oraz zmniejszenie uczucia parcia na mocz. W przypadku alfa-adrenolityków istotną korzyścią jest również poprawa przepływu moczu i zmniejszenie zalegania moczu po mikcji.

Wśród najważniejszych działań niepożądanych leków antymuskarynowych wymienia się suchość w ustach, zaparcia, niewyraźne widzenie, senność oraz czasami zaburzenia poznawcze u osób starszych. Alfa-adrenolityki mogą powodować zawroty głowy, ortostatyczne spadki ciśnienia oraz wsteczny wytrysk. Mirabegron może wpływać na wzrost ciśnienia tętniczego i powodować tachykardię, dlatego wymaga monitorowania u pacjentów z nadciśnieniem.

W leczeniu zaburzeń opróżniania pęcherza stosuje się również metody inwazyjne, takie jak toksyna botulinowa (Botox) podawana do mięśnia wypieracza w celu zmniejszenia jego nadreaktywności, czy neuromodulacja krzyżowa przy zastosowaniu stymulatorów nerwów. W przypadkach opornych na farmakoterapię wykorzystuje się również cewnikowanie okresowe lub stałe.