Właściwości farmakokinetyczne
Tadalafil Aristo 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Tadalafil Aristo

Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych tadalafilu, substancji czynnej zawartej w preparacie Tadalafil Aristo. Charakterystyka obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku oraz jego zachowanie w organizmie w różnych grupach pacjentów.¹

Wchłanianie

Tadalafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie substancji czynnej w osoczu (Cmax) osiągane jest średnio po 2 godzinach od przyjęcia leku. Należy zaznaczyć, że bezwzględna biodostępność tadalafilu po podaniu doustnym nie została dotychczas precyzyjnie określona.²

Istotne z klinicznego punktu widzenia jest, że spożywanie posiłków nie wpływa na szybkość ani stopień wchłaniania tadalafilu. Dzięki temu lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków. Podobnie pora dnia (rano czy wieczorem) nie ma istotnego znaczenia klinicznego dla parametrów farmakokinetycznych wchłaniania leku.³

Dystrybucja

Po wchłonięciu tadalafil jest szeroko dystrybuowany w organizmie. Średnia objętość dystrybucji wynosi około 63 l, co wskazuje na znaczącą dystrybucję leku do tkanek. W stężeniach odpowiadających dawkom terapeutycznym, aż 94% tadalafilu w osoczu wiąże się z białkami. Co istotne, wiązanie z białkami osocza nie ulega zmianie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.⁴

Z klinicznego punktu widzenia ważna jest również informacja, że mniej niż 0,0005% podanej dawki leku przenika do nasienia u zdrowych osób, co ma znaczenie przy ocenie bezpieczeństwa stosowania leku.⁵

Metabolizm

Tadalafil podlega metabolizmowi głównie za pośrednictwem izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450. Głównym metabolitem wykrywanym w krwioobiegu jest glukuronian metylokatecholu. Metabolit ten wykazuje aktywność względem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) co najmniej 13 000 razy słabszą niż cząsteczka macierzysta. W związku z tym, przy stężeniach występujących w organizmie, metabolit ten nie wykazuje istotnej aktywności klinicznej.⁶

Eliminacja

U zdrowych osób średni klirens tadalafilu po podaniu doustnym wynosi 2,5 l/godzinę. Średni okres półtrwania substancji czynnej został określony na 17,5 godziny, co jest istotne z punktu widzenia ustalania schematu dawkowania. Tadalafil jest wydalany głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, przede wszystkim z kałem (około 61% dawki), a w mniejszym stopniu z moczem (około 36% dawki).⁷

Liniowość lub nieliniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka tadalafilu u zdrowych osób charakteryzuje się liniowością zarówno względem wielkości dawki, jak i czasu stosowania. W zakresie dawek od 2,5 do 20 mg, ekspozycja na lek (mierzona jako AUC – pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu) zwiększa się proporcjonalnie do zastosowanej dawki. Stan stacjonarny stężenia tadalafilu w osoczu jest osiągany w ciągu 5 dni przy stosowaniu leku raz na dobę.⁸

Warto podkreślić, że profil farmakokinetyczny tadalafilu określony w analizie populacyjnej u pacjentów z zaburzeniami erekcji nie różni się istotnie od profilu farmakokinetycznego obserwowanego u osób bez zaburzeń erekcji.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku (65 lat lub starszych) obserwuje się zmniejszenie klirensu tadalafilu po podaniu doustnym w porównaniu z młodszymi pacjentami. Skutkuje to zwiększeniem ekspozycji na lek (AUC) o około 25% w stosunku do osób w wieku od 19 do 45 lat. Należy jednak podkreślić, że obserwowana różnica związana z wiekiem nie ma istotnego znaczenia klinicznego i nie wymaga modyfikacji dawkowania leku u osób starszych.¹⁰

Niewydolność nerek

Badania farmakokinetyczne z zastosowaniem pojedynczej dawki tadalafilu (od 5 do 20 mg) wykazały, że u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ekspozycja na lek (AUC) jest zwiększona:

• U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 51-80 ml/min) – ekspozycja około dwukrotnie większa niż u osób zdrowych
• U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 31-50 ml/min) – również około dwukrotnie większa ekspozycja
• U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie – ekspozycja zwiększona dwukrotnie w porównaniu do osób zdrowych

U pacjentów dializowanych maksymalne stężenie leku (Cmax) było o 41% wyższe niż u osób zdrowych. Warto zaznaczyć, że hemodializa w nieistotnym stopniu wpływa na eliminację tadalafilu.¹¹

Niewydolność wątroby

Farmakokinetyka tadalafilu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby charakteryzuje się następującymi cechami:

• U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A i B w skali Child-Pugh) – ekspozycja na tadalafil (AUC) po podaniu dawki 10 mg jest porównywalna z ekspozycją u osób zdrowych
• W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby (klasa C w skali Child-Pugh) – dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa są ograniczone

Przy zalecaniu tadalafilu pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby lekarz powinien dokładnie ocenić stosunek potencjalnych korzyści do ryzyka związanego z leczeniem. Należy podkreślić, że nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania tadalafilu w dawkach powyżej 10 mg u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.¹²

Pacjenci chorzy na cukrzycę

U pacjentów z cukrzycą ekspozycja na tadalafil (AUC) jest o około 19% mniejsza w porównaniu do osób zdrowych. Ta różnica w ekspozycji jest jednak na tyle niewielka, że nie wymaga modyfikacji dawkowania leku w tej grupie pacjentów.¹³