Właściwości farmakokinetyczne leku Siofor XR 1000 mg

Siofor XR 1000 mg w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu zawiera 1000 mg metforminy chlorowodorku, co odpowiada 780 mg metforminy. Substancja ta charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który zostanie szczegółowo omówiony w poniższych sekcjach.¹

Wchłanianie

Po jednorazowym podaniu doustnym tabletki Siofor XR 1000 mg po posiłku, średnie maksymalne stężenie (Cmax) metforminy w osoczu osiąga wartość 1214 ng/ml. Stężenie to jest osiągane średnio po około 5 godzinach od podania (zakres 4-10 godzin).²

Badania biorównoważności wykazały, że Siofor XR 1000 mg jest biorównoważny z dawką 1000 mg produktu Siofor XR 500 mg (dwie tabletki po 500 mg) zarówno w warunkach na czczo, jak i po posiłku. Biorównoważność dotyczy parametrów Cmax oraz AUC (pole pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu).³

W przypadku osiągnięcia stanu stacjonarnego, podobnie jak w przypadku preparatów o natychmiastowym uwalnianiu, parametry Cmax i AUC nie zwiększają się proporcjonalnie do podawanej dawki. Wartość AUC po jednorazowym podaniu doustnym 2000 mg metforminy chlorowodorku w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu jest zbliżona do wartości obserwowanej po podaniu 1000 mg metforminy w tabletkach o natychmiastowym uwalnianiu, podawanych dwa razy na dobę.⁴

Zmienność wewnątrzosobnicza parametrów Cmax i AUC dla metforminy w postaci o przedłużonym uwalnianiu jest porównywalna do zmienności obserwowanej dla tabletek o natychmiastowym uwalnianiu.⁵

Wpływ pokarmu na wchłanianie leku jest znaczący. W przypadku podawania tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawce 1000 mg po posiłku, obserwuje się zwiększenie AUC o 77%, wzrost Cmax o 26% oraz nieznaczne wydłużenie Tmax o około 1 godzinę. Natomiast skład posiłku w większości przypadków nie wpływa istotnie na średnie wchłanianie metforminy w postaci o przedłużonym uwalnianiu.⁶

Istotną cechą farmakokinetyki metforminy chlorowodorku w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest brak kumulacji leku po wielokrotnym podaniu, nawet przy stosowaniu dawek do 2000 mg.⁷

Dystrybucja

Metformina charakteryzuje się niskim stopniem wiązania z białkami osocza. Substancja ta przenika do wnętrza erytrocytów, gdzie osiąga maksymalne stężenie w tym samym czasie co w osoczu, jednak stężenie to jest niższe niż maksymalne stężenie w osoczu. Erytrocyty pełnią najprawdopodobniej rolę wtórnego kompartmentu dystrybucji leku.⁸

Średnia objętość dystrybucji (Vd) metforminy mieści się w szerokim zakresie od 63 do 276 litrów, co świadczy o znaczącym przenikaniu leku do tkanek.⁹

Metabolizm

Metformina jest wydalana z organizmu w postaci niezmienionej przez nerki. U ludzi nie wykryto żadnych metabolitów metforminy, co wskazuje na brak istotnych przemian metabolicznych tego leku.¹⁰

Eliminacja

Klirens nerkowy metforminy wynosi ponad 400 ml/min, co wskazuje na złożony mechanizm eliminacji obejmujący zarówno filtrację kłębuszkową, jak i wydzielanie kanalikowe. Po podaniu doustnym rzeczywisty okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi około 6,5 godziny. ^{400 ml/min, co wskazuje na wydalanie w mechanizmie filtracji kłębuszkowej i wydzielanie kanalikowe. Po podaniu doustnym rzeczywisty okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi około 6,5 godzin.”>11}

W przypadku zaburzeń czynności nerek klirens nerkowy metforminy zmniejsza się proporcjonalnie do spadku klirensu kreatyniny. Prowadzi to do wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji oraz zwiększenia stężenia metforminy w osoczu, co może wpływać na profil bezpieczeństwa leku.¹²

Szczególne grupy pacjentów

Niewydolność nerek

Dane dotyczące pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek są ograniczone i nie pozwalają na wiarygodne oszacowanie ogólnoustrojowej ekspozycji na metforminę w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością nerek. Z tego powodu dostosowanie dawki u tych pacjentów powinno być rozważane indywidualnie, w oparciu o skuteczność kliniczną i/lub tolerancję leku.¹³