Właściwości farmakokinetyczne
Groprinosin Forte 1000 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Groprinosin Forte

Groprinosin Forte (1000 mg, granulat do sporządzania roztworu doustnego) zawiera jako substancję czynną inozynę pranobeks – kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Kompleks ten wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, przy czym każda z jego składowych charakteryzuje się odmiennymi parametrami¹.

Wchłanianie

Po podaniu doustnym, inozyna pranobeks wykazuje doskonałe właściwości absorpcyjne. Lek wchłania się z przewodu pokarmowego natychmiast i niemal całkowicie, osiągając biodostępność na poziomie 90%. Składniki kompleksu szybko pojawiają się we krwi po przyjęciu doustnym. Badania porównawcze między podaniem doustnym a dożylnym wykazały, że 94%-100% składników takich jak N,N-dimetylamino-2-propanol (DIP) oraz kwas p-acetamidobenzoesowy (PacBA) obecnych we krwi po podaniu dożylnym można również stwierdzić w moczu po podaniu doustnym u małp z gatunku Rhesus².

Dystrybucja

Badania z użyciem materiału znakowanego radioaktywnie pozwoliły określić dystrybucję tkankową leku. Aktywność promieniotwórczą po podaniu inozyny pranobeks wykazano w różnych narządach i tkankach, ze zmniejszającą się intensywnością w następującej kolejności: nerki, płuca, wątroba, serce, śledziona, jądra, trzustka, mózg i mięśnie szkieletowe. Taki profil dystrybucji wskazuje na szerokie rozprzestrzenianie się substancji czynnej w organizmie, z największą koncentracją w narządach odpowiedzialnych za metabolizm i wydalanie³.

Metabolizm

Po doustnym podaniu jednego grama inozyny pranobeks u ludzi, obserwowano charakterystyczną dynamikę stężeń poszczególnych składników w osoczu. Maksymalne stężenie DIP w osoczu wynosi 3,7 μg/ml i jest osiągane po 2 godzinach od podania, natomiast PacBA osiąga szczyt stężenia 9,4 μg/ml po 1 godzinie od przyjęcia leku. Składowa inozynowa ulega przemianie do kwasu moczowego, którego stężenie w osoczu zwiększa się o około 10% między 1. a 3. godziną po podaniu leku. Co istotne, wzrost ten nie ma charakteru liniowego w stosunku do podanej dawki⁴.

Główne szlaki metaboliczne składowych leku u ludzi są następujące:

• DIP metabolizowany jest głównie do N-tlenku DIP⁵
• PAcBA przekształcany jest głównie do o-acyloglukuronidu⁶
• Składowa inozynowa ulega degradacji w szlaku metabolicznym puryn, prowadząc do powstania kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny⁷

Eliminacja

Eliminacja składników inozyny pranobeks odbywa się głównie poprzez wydalanie nerkowe. W badaniach z zastosowaniem dawkowania 4 g na dobę, 24-godzinne wydalanie PAcBA oraz jego głównego metabolitu z moczem wynosi około 85% podanej dawki w warunkach stanu równowagi. Z kolei 95% radioaktywności związanej z DIP odzyskiwano z moczu w postaci niezmienionego DIP oraz N-tlenku DIP⁸.

Składowa inozynowa po doustnym podaniu u zwierząt jest wydalana w dużej mierze (do 70%) jako kwas moczowy w moczu, a pozostała część w postaci metabolitów pośrednich – ksantyny i hipoksantyny⁹.

Parametry farmakokinetyczne

Poszczególne składowe inozyny pranobeks charakteryzują się następującymi parametrami farmakokinetycznymi:

Powyższe dane wskazują na znaczące różnice w parametrach farmakokinetycznych poszczególnych składowych kompleksu inozyny pranobeks, co przekłada się na jego całościowe właściwości farmakologiczne^{90% spodziewanej wartości. Odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił >76%. Osoczowy AUC wynosił >88% dla DIP oraz >77% dla PAcBA.”>10}.