Właściwości farmakokinetyczne
Febrofen 200 mg

Ketoprofen w dawce 200 mg w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu wykazuje wysoką biodostępność (~90%) oraz maksymalne stężenie w osoczu osiągane po około 7 godzinach, co jest efektem specyficznego profilu farmakokinetycznego. Lek charakteryzuje się bardzo wysokim wiązaniem z białkami osocza (99%), głównie albuminami, co ma znaczenie kliniczne przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o podobnym powinowactwie. Ketoprofen przenika do płynu maziowego, przestrzeni stawowych, tkanek ścięgnistych, płynu mózgowo-rdzeniowego oraz przez barierę łożyskową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki, z wydaleniem 75-90% dawki w moczu w ciągu 5 dni. Metabolity są farmakologicznie nieaktywne, a lek nie kumuluje się w organizmie przy wielokrotnym podaniu.

Charakterystyka farmakokinetyczna ketoprofenu

Ketoprofen, jako substancja czynna zawarta w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu Febrofen w dawce 200 mg, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego odpowiednie zastosowanie kliniczne. Właściwości te obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji leku z organizmu.1

Wchłanianie ketoprofenu

Ketoprofen wykazuje bardzo dobre właściwości w zakresie wchłaniania z przewodu pokarmowego. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie substancji we krwi osiągane jest po około 7 godzinach, co jest związane z przedłużonym uwalnianiem leku z postaci farmaceutycznej. Biodostępność ketoprofenu jest wysoka i wynosi około 90%, co świadczy o efektywnym wchłanianiu substancji czynnej.2

Istotne jest, że pokarm nie wpływa na całkowitą biodostępność produktu leczniczego, jednak może zmniejszać szybkość wchłaniania oraz wartość maksymalnego stężenia leku we krwi. Warto również podkreślić, że leki neutralizujące kwas żołądkowy nie wywierają wpływu na proces wchłaniania ketoprofenu.3

Dystrybucja w organizmie

Ketoprofen charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, sięgającym 99%. Wiąże się głównie z albuminami, co ma istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o wysokim powinowactwie do białek osocza.4

Lek wykazuje zdolność do przenikania do wielu tkanek i płynów ustrojowych, w tym:

  • płynu maziowego oraz przestrzeni stawowych
  • torebki stawowej
  • maziówki
  • tkanek ścięgnistych

Ponadto ketoprofen przenika również do płynu mózgowo-rdzeniowego oraz przez barierę łożyskową, co należy uwzględnić przy stosowaniu leku u określonych grup pacjentów.5

Ważną cechą ketoprofenu jest brak kumulacji w organizmie po wielokrotnym podaniu, co zmniejsza ryzyko toksyczności związanej z długotrwałym stosowaniem leku.6

Metabolizm ketoprofenu

Ketoprofen podlega procesom biotransformacji głównie w wątrobie. Podstawowym szlakiem metabolicznym jest sprzęganie z kwasem glukuronowym, natomiast w niewielkim stopniu zachodzi również hydroksylacja cząsteczki. Mniej niż 1% ketoprofenu jest wydalane w postaci niezmienionej, co świadczy o intensywnym metabolizmie leku.7

Zarówno ketoprofen, jak i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki. Ilość metabolitu sprzężonego z kwasem glukuronowym wydalanego drogą nerkową stanowi około 65% do 85% podanej dawki. Istotną informacją jest fakt, że metabolity ketoprofenu są nieaktywne farmakologicznie.8

Eliminacja leku

Proces eliminacji ketoprofenu z organizmu zachodzi przede wszystkim drogą nerkową. W ciągu 5 dni po podaniu doustnym dawki leku około 75% do 90% ketoprofenu zostaje wydalone w moczu. Wydalanie z kałem stanowi natomiast niewielki odsetek i wynosi od 1% do 8% podanej dawki.9

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Parametry farmakokinetyczne ketoprofenu mogą ulegać zmianie u pacjentów z określonymi schorzeniami lub w szczególnych grupach wiekowych:

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku proces wchłaniania ketoprofenu nie ulega zmianie. Obserwuje się jednak istotne różnice w innych parametrach farmakokinetycznych:

  • wydłużenie okresu półtrwania leku
  • zmniejszenie klirensu nerkowego
  • zmniejszenie klirensu osoczowego

Zmiany te należy uwzględnić przy ustalaniu schematu dawkowania u osób starszych.10

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek dochodzi do zmian w farmakokinetyce ketoprofenu, które są proporcjonalne do stopnia upośledzenia funkcji nerek:

  • zmniejszenie klirensu nerkowego
  • zmniejszenie klirensu osoczowego
  • wydłużenie okresu półtrwania leku

Zmiany te wymagają dostosowania dawkowania ketoprofenu w zależności od stopnia niewydolności nerek.11

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się specyficzne zmiany w parametrach farmakokinetycznych ketoprofenu:

  • klirens osoczowy pozostaje niezmieniony
  • okres półtrwania w fazie eliminacji nie ulega zmianie
  • około dwukrotnie zwiększa się ilość leku niezwiązanego z białkami

Zwiększona frakcja wolnego leku może prowadzić do nasilenia działania farmakologicznego oraz potencjalnych działań niepożądanych ketoprofenu u pacjentów z chorobami wątroby.12

Grupa pacjentów Wchłanianie Okres półtrwania Klirens nerkowy Klirens osoczowy Wiązanie z białkami
Pacjenci w podeszłym wieku Bez zmian Wydłużony Zmniejszony Zmniejszony Bez istotnych zmian
Pacjenci z niewydolnością nerek Bez istotnych zmian Wydłużony (proporcjonalnie do stopnia niewydolności) Zmniejszony Zmniejszony Bez istotnych zmian
Pacjenci z niewydolnością wątroby Bez istotnych zmian Bez zmian Bez istotnych zmian Bez zmian Około dwukrotny wzrost frakcji wolnej
  1. 19.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl