Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Produkt leczniczy Emoxen (500 mg naproksenu + 20 mg ezomeprazolu) może wchodzić w istotne klinicznie interakcje z wieloma grupami leków ze względu na złożony skład. Interakcje wynikają zarówno z właściwości naproksenu (niesteroidowy lek przeciwzapalny), jak i ezomeprazolu (inhibitor pompy protonowej). Poniżej przedstawiono szczegółowy opis najważniejszych interakcji lekowych.¹

Interakcje będące przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania

Leki przeciwretrowirusowe – udokumentowano, że omeprazol (mieszanina racemiczna D+S omeprazolu, z którego pochodzi ezomeprazol) wchodzi w interakcje z niektórymi lekami przeciwretrowirusowymi. Mechanizm tych interakcji może wynikać ze zwiększenia pH żołądka, co wpływa na wchłanianie leków, oraz z działania przez cytochrom CYP2C19. Szczególnie istotne interakcje dotyczą:²

• Atazanawir – jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg raz na dobę) z atazanawirem w dawce 300 mg/rytonawirem w dawce 100 mg powoduje znaczące zmniejszenie ekspozycji na atazanawir (około 75% zmniejszenie AUC, Cmax i Cmin). Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie rekompensuje tego negatywnego wpływu.³
• Nelfinawir – omeprazol (40 mg raz na dobę) zmniejsza średnie AUC, Cmax i Cmin nelfinawiru o 36-39% oraz powoduje zmniejszenie parametrów farmakologicznie czynnego metabolitu M8 o 75-92%.⁴

W przypadku sakwinawiru obserwowano zwiększenie stężenia w osoczu, natomiast stężenie niektórych innych leków przeciwretrowirusowych nie ulegało zmianie podczas jednoczesnego podawania z omeprazolem. Ze względu na podobne właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne omeprazolu i ezomeprazolu, jednoczesne stosowanie atazanawiru i nelfinawiru z produktem Emoxen jest przeciwwskazane.⁵

Interakcje wymagające zachowania ostrożności podczas jednoczesnego stosowania

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – należy unikać jednoczesnego stosowania dwóch lub więcej leków z grupy NLPZ, ponieważ może to zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, szczególnie wrzodów i krwawień w przewodzie pokarmowym. Nie zaleca się jednoczesnego przyjmowania produktu Emoxen z innymi lekami z grupy NLPZ z wyjątkiem małych dawek kwasu acetylosalicylowego (≤ 325 mg na dobę).⁶

Kwas acetylosalicylowy (ASA) – dane farmakodynamiczne sugerują, że jednoczesne stosowanie naproksenu przez więcej niż jeden dzień z rzędu może hamować wpływ małych dawek kwasu acetylosalicylowego na aktywność płytek krwi. Efekt ten może utrzymywać się nawet kilka dni po zaprzestaniu leczenia naproksenem. Emoxen może być stosowany podczas leczenia kwasem acetylosalicylowym w małych dawkach (≤ 325 mg na dobę), jednak jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko ciężkich zdarzeń niepożądanych.⁷

Leki przeciwzakrzepowe i inhibitory agregacji trombocytów – jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko krwawień. Należy zachować szczególną ostrożność przy łączeniu z takimi lekami jak warfaryna, dabigatran, heparyna lub klopidogrel.⁸

Glikokortykosteroidy – jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami zwiększa ryzyko wystąpienia owrzodzeń przewodu pokarmowego i krwawień.⁹

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) – jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego.¹⁰

Leki moczopędne – naproksen może zmniejszać działanie moczopędne i przeciwnadciśnieniowe diuretyków pętlowych i tiazydowych poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn nerkowych.¹¹

Inhibitory ACE/antagoniści receptora angiotensyny II – naproksen może zmniejszać działanie przeciwnadciśnieniowe tych leków. Jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów odwodnionych.¹²

Leki immunosupresyjne (takrolimus, cyklosporyna) – jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko nefrotoksyczności poprzez zmniejszenie syntezy prostaglandyn w nerkach.¹³

Digoksyna – naproksen może zwiększać stężenie digoksyny w osoczu poprzez zmniejszenie jej klirensu nerkowego.¹⁴

Lit – naproksen może zwiększać stężenie litu w osoczu poprzez zmniejszenie jego klirensu nerkowego.¹⁵

Metotreksat – naproksen może zmniejszać klirens metotreksatu, zwiększając ryzyko toksyczności tego leku.¹⁶

Pochodne sulfonylomocznika, hydantoiny – naproksen może wypierać te leki z połączeń z białkami osocza, zwiększając ich biodostępność i ryzyko działań niepożądanych.¹⁷

Klopidogrel – jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego.¹⁸

Leki beta-adrenolityczne – naproksen może zmniejszać działanie przeciwnadciśnieniowe tych leków poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn nerkowych.¹⁹

Probenecyd – może zwiększać stężenie naproksenu w osoczu poprzez hamowanie jego wydalania.²⁰

Leki, których wchłanianie zależy od pH żołądka – ezomeprazol zwiększając pH w żołądku może wpływać na wchłanianie leków, których biodostępność jest zależna od pH.²¹

Interakcje lek/badania diagnostyczne

Naproksen może wpływać na wyniki niektórych badań laboratoryjnych. Może powodować fałszywie pozytywne wyniki testów na obecność bilirubiny w moczu oraz zakłócać oznaczenia 17-ketosteroidów. Może również wpływać na testy funkcji wątroby i nerek.²²

Interakcje produktu Emoxen z alkoholem

Spożywanie alkoholu podczas leczenia produktem Emoxen nie jest zalecane ze względu na następujące możliwe interakcje:

• Zwiększone ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego – zarówno naproksen jak i alkohol mogą uszkadzać błonę śluzową żołądka, a ich jednoczesne stosowanie powoduje działanie synergistyczne, znacząco zwiększając ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego.²³
• Nasilenie działania uspokajającego – jednoczesne spożywanie alkoholu może nasilać działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak senność i zawroty głowy.
• Zwiększone obciążenie wątroby – zarówno naproksen jak i alkohol są metabolizowane w wątrobie, co może prowadzić do zwiększonego obciążenia tego narządu.
• Zmniejszona skuteczność leczenia – alkohol może zmniejszać skuteczność działania przeciwzapalnego naproksenu.

Tabela interakcji produktu Emoxen

Monitorowanie pacjentów jest szczególnie istotne przy stosowaniu produktu Emoxen w skojarzeniu z innymi lekami, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby. W każdym przypadku należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka wynikający z jednoczesnego stosowania tych leków.²⁴