Właściwości farmakodynamiczne
Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma 16 mg + 5 mg + 12,5 mg

Właściwości farmakodynamiczne leku Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma

Produkt leczniczy Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma należy do grupy farmakoterapeutycznej: Leki działające na układ renina-angiotensyna, antagoniści receptora angiotensyny II (ARB), inne leki złożone, kod ATC: C09DX06. Jest to trójskładnikowe skojarzenie, zawierające antagonistę receptora angiotensyny II (kandesartanu cyleksetylu), antagonistę kanałów wapniowych (amlodypiny bezylanu) oraz tiazydowy lek moczopędny (hydrochlorotiazydu). Kombinacja tych substancji wywołuje addytywne działanie przeciwnadciśnieniowe, obniżając ciśnienie krwi w znacząco większym stopniu niż każdy ze składników zastosowany w monoterapii.¹

Mechanizm działania poszczególnych składników

Kandesartan cyleksetylu

Kandesartan cyleksetylu jest prolekiem przeznaczonym do podawania doustnego. Po wchłonięciu z przewodu pokarmowego ulega szybkiej hydrolizie, przekształcając się do aktywnej formy – kandesartanu. Substancja ta działa jako selektywny antagonista receptora angiotensyny II, wiążąc się specyficznie z receptorami AT1. Angiotensyna II, kluczowy hormon wazoaktywny układu renina-angiotensyna-aldosteron, odgrywa istotną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego.²

Działanie fizjologiczne angiotensyny II obejmuje zwężanie naczyń krwionośnych, stymulację syntezy i uwalniania aldosteronu, wpływ na pracę serca oraz zwiększenie zwrotnego wchłaniania sodu w nerkach. Kandesartan blokuje te efekty poprzez hamowanie wiązania angiotensyny II z receptorami AT1 znajdującymi się w różnych tkankach, w tym w mięśniach gładkich naczyń i nadnerczach. Co istotne, działanie kandesartanu jest niezależne od źródła oraz drogi syntezy angiotensyny II.³

Selektywne blokowanie receptorów AT1 przez kandesartan skutkuje wzrostem stężenia reniny, angiotensyny I i angiotensyny II w osoczu (zależnym od dawki) oraz redukcją stężenia aldosteronu.⁴

Ważną cechą kandesartanu jest to, że nie hamuje aktywności enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i powoduje rozkład bradykininy. Kandesartan nie wpływa na aktywność ACE, nie nasila działania bradykininy ani substancji P, co tłumaczy mniejszą częstość występowania kaszlu u pacjentów leczonych kandesartanem w porównaniu z inhibitorami ACE.⁵

Istotne jest również, że kandesartan nie wykazuje powinowactwa ani nie blokuje innych receptorów hormonalnych lub kanałów jonowych, które są ważne w regulacji krążenia.⁶

Amlodypina

Amlodypina jest antagonistą kanału wapniowego, który hamuje przezbłonowy napływ jonów wapnia przez zależne od potencjału kanały typu L do komórek mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń. Wykazuje względną selektywność wobec naczyń krwionośnych, wywierając silniejszy wpływ na komórki mięśni gładkich naczyń niż na kardiomiocyty.⁷

Przeciwnadciśnieniowe działanie amlodypiny wynika z bezpośredniego efektu rozkurczającego na mięśnie gładkie tętnic, co prowadzi do zmniejszenia obwodowego oporu naczyniowego, a w konsekwencji do obniżenia ciśnienia tętniczego.⁸

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, amlodypina powoduje długotrwałe i zależne od dawki obniżenie ciśnienia tętniczego. Nie obserwowano objawów niedociśnienia po podaniu pierwszej dawki, tachyfilaksji w trakcie długotrwałego leczenia ani efektu nadciśnienia z odbicia po nagłym odstawieniu leku.⁹

Po zastosowaniu dawek terapeutycznych u pacjentów z nadciśnieniem, amlodypina skutecznie obniża ciśnienie tętnicze we wszystkich pozycjach ciała: leżącej, siedzącej i stojącej. Długotrwałe stosowanie amlodypiny nie wiąże się z istotnymi zmianami częstości akcji serca ani stężenia katecholamin w osoczu.¹⁰

U pacjentów z prawidłową funkcją nerek i nadciśnieniem tętniczym, dawki terapeutyczne amlodypiny zmniejszają opór naczyniowy nerek, zwiększają szybkość przesączania kłębuszkowego oraz efektywny przepływ osocza przez nerki, bez wpływu na frakcję filtracyjną i bez wywoływania białkomoczu.¹¹

Badania hemodynamiczne u pacjentów z niewydolnością serca oraz badania kliniczne oparte na próbach wysiłkowych u pacjentów z niewydolnością serca klasy NYHA II-IV wykazały, że amlodypina nie powoduje pogorszenia stanu klinicznego mierzonego tolerancją wysiłku, frakcją wyrzutową lewej komory oraz objawami klinicznymi.¹²

Hydrochlorotiazyd

Hydrochlorotiazyd jest diuretykiem tiazydowym, którego dokładny mechanizm działania przeciwnadciśnieniowego nie jest w pełni poznany. Wiadomo jednak, że tiazydy wpływają na mechanizmy wchłaniania zwrotnego elektrolitów w kanalikach nerkowych, bezpośrednio zwiększając wydalanie sodu i chlorków w zbliżonych ilościach.¹³

Działanie moczopędne hydrochlorotiazydu prowadzi do zmniejszenia objętości osocza, zwiększenia aktywności reninowej osocza i wydzielania aldosteronu, co skutkuje zwiększonym wydalaniem potasu i wodorowęglanów z moczem oraz obniżeniem stężenia potasu w surowicy.¹⁴

W układzie renina-aldosteron pośredniczy angiotensyna II, dlatego jednoczesne podawanie antagonisty receptora angiotensyny II (kandesartanu) ma zdolność do odwracania utraty potasu związanej ze stosowaniem tiazydowych leków moczopędnych.¹⁵

Hydrochlorotiazyd wywiera swoje działanie poprzez hamowanie czynnego wchłaniania zwrotnego sodu, głównie w dystalnych kanalikach nerkowych, co ułatwia wydalanie sodu, chlorków i wody. Wydalanie potasu i magnezu przez nerki zwiększa się w sposób zależny od dawki, podczas gdy wapń jest w większym stopniu wchłaniany ponownie.¹⁶

Hydrochlorotiazyd zmniejsza objętość osocza i płynu pozakomórkowego, redukuje pojemność minutową serca oraz obniża ciśnienie tętnicze krwi. W trakcie długotrwałej terapii zmniejszony opór obwodowy przyczynia się do utrzymania efektu hipotensyjnego.¹⁷

Działanie farmakodynamiczne połączonych składników

Kandesartan i hydrochlorotiazyd wykazują addytywne działanie hipotensyjne.¹⁸ Trójskładnikowa terapia, łącząca mechanizmy działania wszystkich trzech substancji czynnych (kandesartan cyleksetylu, amlodypiny i hydrochlorotiazydu), zapewnia kompleksowe i synergistyczne podejście do kontroli ciśnienia tętniczego, oddziałując na różne mechanizmy patofizjologiczne nadciśnienia.

Kombinacja antagonisty receptora angiotensyny II z antagonistą kanałów wapniowych oraz diuretykiem tiazydowym pozwala na skuteczniejszą kontrolę ciśnienia tętniczego niż każdy z tych komponentów stosowany oddzielnie, co ma szczególne znaczenie u pacjentów z trudnym do kontrolowania nadciśnieniem tętniczym.¹⁹