Właściwości farmakokinetyczne
Aramlessa 5 mg + 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne preparatu Aramlessa

Preparat Aramlessa, zawierający kombinację peryndoprylu z argininą i amlodypiny, charakteryzuje się właściwościami farmakokinetycznymi, które nie różnią się znacząco od wartości obserwowanych dla obu substancji czynnych podawanych oddzielnie w postaci pojedynczych tabletek. Szybkość oraz stopień wchłaniania obu składników aktywnych zachowują swoje indywidualne profile farmakokinetyczne.¹

Farmakokinetyka peryndoprylu

Peryndopryl stanowi składnik aktywny preparatu Aramlessa, który działa jako prekursor leku (proleku), wymagający aktywacji metabolicznej w organizmie. Po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu już po 1 godzinie od aplikacji. Okres półtrwania samego peryndoprylu jest krótki i wynosi zaledwie 1 godzinę.²

Z całkowitej ilości podanego peryndoprylu jedynie 27% dociera do krwiobiegu w postaci aktywnego metabolitu – peryndoprylatu. Oprócz tej czynnej formy powstaje jeszcze 5 innych metabolitów, które jednak nie wykazują aktywności biologicznej. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane nieco później, w ciągu 3-4 godzin po przyjęciu leku.³

Istotnym czynnikiem wpływającym na farmakokinetykę peryndoprylu jest obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym, który zmniejsza przekształcanie substancji do aktywnego peryndoprylatu, obniżając tym samym biodostępność leku. Z tego powodu preparat Aramlessa należy przyjmować doustnie, w pojedynczej dawce dobowej, rano, przed posiłkiem. W badaniach wykazano liniową zależność pomiędzy dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu.⁴

Dystrybucja peryndoprylu

Peryndoprylat charakteryzuje się specyficznym profilem dystrybucji w organizmie. Objętość dystrybucji niezwiązanej frakcji peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi 20%, przy czym lek wiąże się głównie z enzymem konwertującym angiotensynę. Należy zauważyć, że stopień wiązania jest zależny od stężenia leku w osoczu.⁵

Eliminacja peryndoprylu

Główną drogą eliminacji peryndoprylatu jest wydalanie nerkowe. Końcowy okres półtrwania niezwiązanej frakcji peryndoprylatu wynosi około 17 godzin, co prowadzi do osiągnięcia stężenia stacjonarnego w organizmie w ciągu 4 dni regularnego stosowania leku.⁶

Wpływ wieku i stanów patologicznych na farmakokinetykę peryndoprylu

Proces wydalania peryndoprylatu ulega spowolnieniu u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością serca lub nerek. W takich przypadkach konieczne jest bardzo dokładne monitorowanie stanu klinicznego pacjenta, z regularnym oznaczaniem stężenia kreatyniny i potasu w surowicy.⁷

W przypadku pacjentów poddawanych hemodializie, klirens peryndoprylu wynosi 70 ml/min. U osób z marskością wątroby dochodzi do modyfikacji parametrów farmakokinetycznych – klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej peryndoprylu jest zmniejszony o połowę. Jednakże, ilość powstającego aktywnego metabolitu peryndoprylatu nie ulega znaczącemu zmniejszeniu, co sprawia, że modyfikacja dawkowania u tych pacjentów nie jest konieczna.⁸

Farmakokinetyka amlodypiny

Amlodypina, drugi składnik aktywny preparatu Aramlessa, po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi obserwuje się po 6-12 godzinach od momentu przyjęcia dawki. Całkowita biodostępność amlodypiny jest wysoka i wynosi od 64% do 80%. Objętość dystrybucji leku szacowana jest na około 21 l/kg, co świadczy o jego dobrej penetracji do tkanek.⁹

Badania in vitro wykazały, że amlodypina w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza – około 97,5% krążącej substancji występuje w formie związanej. Co istotne, obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym nie wpływa na biodostępność amlodypiny, w przeciwieństwie do peryndoprylu.¹⁰

Metabolizm i eliminacja amlodypiny

Amlodypina charakteryzuje się długim okresem półtrwania w końcowej fazie eliminacji z osocza, wynoszącym około 35-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, w wyniku którego powstają nieaktywne metabolity. Około 10% niezmienionej substancji macierzystej i 60% metabolitów jest wydalane z moczem.¹¹

Wpływ wieku i stanów patologicznych na farmakokinetykę amlodypiny

Wiek pacjenta ma istotny wpływ na farmakokinetykę amlodypiny. U osób w podeszłym wieku czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego w osoczu jest podobny jak u osób młodszych, jednak obserwuje się tendencję do zmniejszania się klirensu leku, co prowadzi do zwiększenia wartości AUC (pole pod krzywą stężenia leku w czasie) oraz wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji.¹²

U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca również obserwuje się zmiany w parametrach farmakokinetycznych amlodypiny – pole pod krzywą stężenia leku w czasie oraz okres półtrwania w fazie eliminacji zwiększają się proporcjonalnie do wieku.¹³

Zaburzenia czynności wątroby istotnie wpływają na farmakokinetykę amlodypiny. U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się zmniejszenie klirensu leku, co skutkuje wydłużeniem okresu półtrwania oraz zwiększeniem wartości AUC o około 40-60%. Należy zaznaczyć, że dostępne dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są bardzo ograniczone.¹⁴

Porównanie właściwości farmakokinetycznych składników Aramlessa