Leki w grupie
„leki wspomagające”

Leki wspomagające to szeroka kategoria preparatów farmakologicznych stosowanych jako uzupełnienie podstawowej terapii w celu poprawy jej skuteczności, zmniejszenia działań niepożądanych lub złagodzenia objawów towarzyszących chorobie podstawowej. W przeciwieństwie do leków przyczynowych, nie leczą one bezpośrednio choroby, ale wspierają organizm w walce z nią lub poprawiają jakość życia pacjenta.

Leki wspomagające można podzielić na kilka podgrup w zależności od ich zastosowania. Należą do nich: leki przeciwwymiotne (np. ondansetron – Zofran, metoklopramid – Metoclopramidum), leki przeciwbólowe (np. paracetamol – Paracetamol, tramadol – Tramal), leki przeciwdrgawkowe stosowane w bólu neuropatycznym (np. pregabalina – Lyrica, gabapentyna – Neurontin), czynniki stymulujące erytropoezę (np. epoetyna alfa – Eprex), czynniki stymulujące kolonie granulocytów (np. filgrastim – Neupogen), bisfosfoniany (np. kwas zoledronowy – Zometa, pamidronian – Pamifos).

Do najważniejszych leków wspomagających należą preparaty stosowane w onkologii, gdzie odgrywają kluczową rolę w kontrolowaniu skutków ubocznych chemioterapii i radioterapii. Są to m.in. setronowe leki przeciwwymiotne (ondansetron, granisetron), czynniki wzrostu układu krwiotwórczego (filgrastim, pegfilgrastim), leki przeciwbólowe różnych grup oraz leki immunomodulujące.

Największą zaletą stosowania leków wspomagających jest możliwość prowadzenia intensywnego leczenia choroby podstawowej przy jednoczesnym utrzymaniu akceptowalnej jakości życia pacjenta. Pozwalają one na kontynuowanie terapii w przypadkach, gdy bez ich zastosowania byłaby ona niemożliwa z powodu działań niepożądanych. Ponadto, leki wspomagające często umożliwiają zmniejszenie dawek leków podstawowych, co ogranicza ich toksyczność.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem leków wspomagających obejmują potencjalne interakcje z lekami podstawowymi, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii lub nasilenia działań niepożądanych. Niektóre leki wspomagające mają własny profil działań niepożądanych, które mogą nakładać się na objawy choroby podstawowej lub skutki uboczne głównej terapii. Istnieje również ryzyko polipragmazji, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku lub z wieloma chorobami współistniejącymi.

W zależności od obszaru medycyny, leki wspomagające można podzielić na podgrupy: leki wspomagające w onkologii (przeciwwymiotne, przeciwbólowe, czynniki wzrostu), leki wspomagające w gastroenterologii (probiotyki, enzymy trawienne, leki osłonowe), leki wspomagające w kardiologii (statyny jako dodatek do leków hipotensyjnych), leki wspomagające w neurologii (leki nootropowe, witaminy neurotropowe) oraz leki wspomagające układ odpornościowy (immunostymulatory, szczepionki).