Leki w grupie
„leki stosowane w neonatologii”

Leki stosowane w neonatologii to szeroka grupa preparatów medycznych dostosowanych do specyficznych potrzeb noworodków, uwzględniająca ich niedojrzałość fizjologiczną, odmienną farmakokinetykę i farmakodynamikę. Leki te stosowane są w leczeniu stanów typowych dla okresu noworodkowego, takich jak zespół zaburzeń oddychania, żółtaczka, sepsa, drgawki noworodkowe czy przetrwały przewód tętniczy Botalla.

W leczeniu zespołu zaburzeń oddychania kluczowe znaczenie mają surfaktanty (beraktant – Survanta, poraktant alfa – Curosurf), które zmniejszają napięcie powierzchniowe w pęcherzykach płucnych. Stosuje się również kofeiny cytrynian (Coffecit), który stymuluje ośrodek oddechowy i zmniejsza częstość bezdechu wcześniaków.

W farmakoterapii zakażeń u noworodków stosuje się antybiotyki dostosowane dawką do wieku i masy ciała, np. ampicylina (Ampicillin), gentamycyna (Gentamycin), amikacyna (Amikacin) czy wankomycyna (Vancomycin). W leczeniu zakażeń grzybiczych stosuje się flukonazol (Diflucan, Fluconazole) lub amfoterycynę B (Fungizone, Abelcet).

W przypadku drgawek noworodkowych stosuje się fenobarbital (Luminal), lewetyracetam (Keppra) lub midazolam (Dormicum). Przy przetrwałym przewodzie tętniczym stosuje się ibuprofen (Pedea, NeoProfen) lub indometacynę (Indocid).

Do leczenia hiperbilirubinemii wykorzystuje się fenobarbital, który indukuje enzymy wątrobowe odpowiedzialne za sprzęganie bilirubiny. W przypadku hipoglikemii stosuje się 10% lub 20% roztwór glukozy (Glucosum), a w hipoglikemii opornej na leczenie – diazoksyd (Proglicem).

Zaletą nowoczesnych leków stosowanych w neonatologii jest ich dostosowanie do specyfiki organizmu noworodka, co pozwala na skuteczne leczenie przy minimalizacji działań niepożądanych. Wiele z nich ma formy podania umożliwiające precyzyjne dawkowanie nawet u skrajnie niedojrzałych wcześniaków.

Istotnym niebezpieczeństwem stosowania leków w neonatologii jest wąski indeks terapeutyczny oraz ryzyko toksyczności wynikające z niedojrzałości narządów odpowiedzialnych za metabolizm i wydalanie leków. Szczególnie dotyczy to antybiotyków aminoglikozydowych, które mogą powodować nefro- i ototoksyczność, oraz niektórych leków przeciwdrgawkowych.

W neonatologii wyróżnia się kilka istotnych podgrup leków: leki przeciwinfekcyjne (antybiotyki, leki przeciwgrzybicze, przeciwwirusowe), leki wpływające na układ oddechowy (surfaktanty, leki rozszerzające oskrzela), leki kardiologiczne (indometacyna, ibuprofen, prostaglandyny), leki przeciwdrgawkowe, leki sedacyjne i przeciwbólowe oraz leki wpływające na gospodarkę wodno-elektrolitową i kwasowo-zasadową.