Leki w grupie
„antagoniści receptorów alfa-adrenergicznych”

Antagoniści receptorów alfa-adrenergicznych (alfa-blokery) to grupa leków działających poprzez blokowanie receptorów alfa-adrenergicznych, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych, zmniejszenia oporu obwodowego i obniżenia ciśnienia tętniczego. W układzie moczowym powodują one rozluźnienie mięśni gładkich szyi pęcherza moczowego i gruczołu krokowego, ułatwiając oddawanie moczu.

Alfa-blokery dzielą się na dwie główne podgrupy: selektywne blokery receptorów alfa-1 (stosowane głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego i łagodnego rozrostu gruczołu krokowego) oraz nieselektywne blokery receptorów alfa (działające zarówno na receptory alfa-1, jak i alfa-2, wykorzystywane głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego i stanów naglących, takich jak przełom nadciśnieniowy).

Do najważniejszych leków z grupy selektywnych blokerów alfa-1 należą: doksazosyna (Cardura, Doxar, Doxonex), tamsulosyna (Omnic, Fokusin, Tanyz), alfuzosyna (Dalfaz, Alfuzostad), terazosyna (Hytrin, Kornam) oraz silodosyna (Silodyx, Urorec). Z kolei wśród nieselektywnych alfa-blokerów znajdują się: fentolamina (Regitine) i fentolamin (Regitin).

Największymi zaletami stosowania antagonistów receptorów alfa-adrenergicznych są: skuteczne obniżanie ciśnienia tętniczego, poprawa przepływu moczu u pacjentów z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (BPH), a także korzystny wpływ na profil lipidowy. W przypadku nadciśnienia tętniczego leki te mogą być stosowane zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z innymi lekami hipotensyjnymi.

Do najważniejszych zagrożeń związanych ze stosowaniem alfa-blokerów należą: hipotonia ortostatyczna (nagły spadek ciśnienia po przyjęciu pozycji stojącej), zawroty głowy, omdlenia, tachykardia odruchowa oraz tzw. „efekt pierwszej dawki” (gwałtowny spadek ciśnienia po podaniu pierwszej dawki leku). Alfa-blokery mogą również powodować zaburzenia wytrysku u mężczyzn, przekrwienie błony śluzowej nosa oraz obrzęki obwodowe. Przeciwwskazane są u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek w stopniu ciężkim oraz u osób z hipotonią.