Leki w grupie
„analogi wazopresyny”

Analogi wazopresyny to grupa leków naśladujących działanie naturalnego hormonu – wazopresyny (znanej również jako hormon antydiuretyczny, ADH). Substancje te wpływają na gospodarkę wodno-elektrolitową organizmu poprzez zwiększenie reabsorpcji wody w kanalikach nerkowych oraz mogą wykazywać działanie naczynioskurczowe. Mechanizm ich działania polega na oddziaływaniu na receptory wazopresynowe (V1, V2), co prowadzi do zwiększenia zagęszczenia moczu i zmniejszenia jego objętości.

Do najważniejszych analogów wazopresyny należą: desmopresyna (DDAVP), terlipresyna, felypresyna oraz ornipresyna. W Polsce dostępne są preparaty zawierające głównie desmopresynę (Minirin, Nocutil, Desmopressin Teva) oraz terlipresynę (Glypressin). Desmopresyna wykazuje silniejsze działanie antydiuretyczne niż naturalna wazopresyna, przy znacznie słabszym działaniu naczynioskurczowym, co czyni ją bardziej selektywną w działaniu na receptory V2.

Największą zaletą stosowania analogów wazopresyny jest ich skuteczność w leczeniu moczówki prostej pochodzenia ośrodkowego, pierwotnego moczenia nocnego u dzieci i dorosłych oraz w niektórych zaburzeniach krzepnięcia (np. hemofilia A, choroba von Willebranda typu 1). Terlipresyna znajduje zastosowanie w leczeniu krwawień z żylaków przełyku oraz w zespole wątrobowo-nerkowym, dzięki swojemu działaniu obkurczającemu naczynia trzewne.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem tej grupy leków obejmują przede wszystkim ryzyko hiponatremii i zatrucia wodnego, szczególnie przy nieodpowiednim dawkowaniu desmopresyny. Mogą wystąpić bóle głowy, nudności, zaburzenia elektrolitowe, a w ciężkich przypadkach – drgawki i śpiączka. Terlipresyna z kolei może powodować niedokrwienie jelit, zaburzenia rytmu serca oraz inne powikłania sercowo-naczyniowe związane z jej działaniem naczynioskurczowym.

Analogi wazopresyny można podzielić na dwie główne podgrupy: selektywne analogi receptora V2 (jak desmopresyna) stosowane głównie w moczówce prostej i moczeniu nocnym oraz nieselektywne analogi (terlipresyna, felypresyna) używane przede wszystkim w sytuacjach wymagających działania naczynioskurczowego, jak krwawienia z przewodu pokarmowego. Ta różnica w selektywności determinuje profil działań niepożądanych oraz wskazania do stosowania poszczególnych leków z tej grupy.

Lista leków w tej grupie

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl