idiopatyczny nocny wielomocz
Wskazanie

Idiopatyczny nocny wielomocz to stan charakteryzujący się wydzielaniem nadmiernej ilości moczu w nocy, bez wyraźnej przyczyny patologicznej. U dorosłych diagnozę stawia się, gdy objętość moczu nocnego przekracza 20-33% całkowitej dobowej objętości moczu lub gdy jego ilość zaburza normalny sen. Schorzenie to należy odróżnić od nokturii (przebudzenie w celu oddania moczu) oraz moczenia nocnego (bezwiedne oddawanie moczu podczas snu).

W diagnostyce idiopatycznego nocnego wielomoczu kluczowa jest dokładna ocena kliniczna, wykluczenie innych przyczyn medycznych (takich jak cukrzyca, niewydolność serca czy choroby nerek) oraz prowadzenie dzienniczka mikcji. Oznaczenie poziomu hormonu antydiuretycznego (ADH) może wykazać jego niedobór w godzinach nocnych, co często leży u podstaw tego zaburzenia.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się przede wszystkim desmopresynę – syntetyczny analog wazopresyny. W Polsce dostępna jest pod nazwami handlowymi Minirin, Noqturina czy Desmopressin Teva. Preparat ten zmniejsza objętość produkowanego moczu poprzez zwiększenie jego reabsorpcji w nerkach. Alternatywnie stosuje się leki moczopędne o krótkim czasie działania podawane w godzinach porannych (np. Furosemid, Torasemid) oraz leki z grupy antagonistów receptora muskarynowego (Vesicare, Uroflow, Betmiga) przy współistniejących zaburzeniach funkcji pęcherza.

Największe trudności w leczeniu idiopatycznego nocnego wielomoczu obejmują identyfikację optymalnej dawki desmopresyny (zbyt duża może prowadzić do hiponatremii), dostosowanie terapii u pacjentów z wieloma schorzeniami współistniejącymi oraz utrzymanie długoterminowej skuteczności leczenia. Problemem jest również niewystarczająca świadomość tego schorzenia wśród pacjentów, którzy często uznają nocny wielomocz za naturalną konsekwencję starzenia się i nie zgłaszają tego problemu lekarzom. U osób starszych dodatkowym wyzwaniem jest bezpieczeństwo stosowania desmopresyny ze względu na zwiększone ryzyko zaburzeń elektrolitowych.