zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST
Zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI, ST-elevation myocardial infarction) to rodzaj zawału serca charakteryzujący się całkowitym zamknięciem tętnicy wieńcowej, prowadzącym do martwicy mięśnia sercowego. W obrazie EKG obserwuje się uniesienie odcinka ST o co najmniej 1 mm w dwóch sąsiadujących odprowadzeniach.
STEMI stanowi najpoważniejszą postać ostrego zespołu wieńcowego i wymaga natychmiastowej interwencji. Złotym standardem leczenia jest pierwotna angioplastyka wieńcowa (PCI), która powinna być wykonana w ciągu 90-120 minut od pierwszego kontaktu medycznego. Jeśli PCI nie jest dostępna w odpowiednim czasie, należy rozważyć trombolizę.
Rozpoznanie STEMI opiera się na triadzie objawów: typowym bólu w klatce piersiowej (dławicowym), charakterystycznych zmianach w EKG (uniesienie odcinka ST) oraz podwyższonych markerach martwicy mięśnia sercowego (troponina T lub I, CK-MB). Wczesne rozpoznanie i szybkie wdrożenie leczenia reperfuzyjnego znacząco zmniejsza śmiertelność i poprawia rokowanie pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neoparin 60 mg/0,6 ml
Neoparin (enoksaparyna sodowa) jest dostępny w ampułko-strzykawkach o dawkach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml i stosowany głównie podskórnie, z wyjątkiem wybranych wskazań klinicznych, np. świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, gdzie podaje się również dożylnie bolus 3000 j.m. (30 mg). Dawkowanie zależy od ryzyka zakrzepowo-zatorowego i wskazania: profilaktyka u pacjentów chirurgicznych z umiarkowanym ryzykiem to 2000 j.m. (20 mg) raz/dobę, a przy wysokim ryzyku 4000 j.m. (40 mg) raz/dobę, z czasem rozpoczęcia i długością terapii dostosowaną do rodzaju zabiegu i stanu pacjenta. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg) raz/dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg) dwa razy/dobę, zależnie od ryzyka nawrotu i współistniejących chorób, np. nowotworowej. U pacjentów z aktywną chorobą nowotworową zaleca się początkowo 100 j.m./kg mc. dwa razy/dobę przez 5-10 dni, następnie 150 j.m./kg mc. raz/dobę do 6 miesięcy, z koniecznością ponownej oceny korzyści terapii po tym okresie.
choroba nowotworowa, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie przeciwzakrzepowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, skrzep, terapia przeciwpłytkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neoparin 80 mg/0,8 ml
Neoparin (enoksaparyna sodowa) jest dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawkach o dawkach od 2000 j.m. (20 mg) do 10 000 j.m. (100 mg), co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. W profilaktyce zakrzepowo-zatorowej u pacjentów chirurgicznych dawki wynoszą 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę dla umiarkowanego ryzyka oraz 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę dla wysokiego ryzyka, z czasem stosowania minimum 7–10 dni i możliwością przedłużenia do 4-5 tygodni w określonych przypadkach. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schematy dawkowania 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę, zależnie od ryzyka nawrotu i współistniejących schorzeń, z czasem terapii około 10 dni i możliwością kontynuacji do 6 miesięcy u pacjentów onkologicznych. W hemodializie enoksaparyna podawana jest do linii tętniczej w dawce 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.), z modyfikacją dawki u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia.
bolus dożylny, choroba nowotworowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, leczenie trombolityczne, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, ryzyko zakrzepowo-zatorowe, schyłkowa choroba nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica proksymalna, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zawał NSTEMI, zawał STEMI, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa