zaburzenie funkcji poznawczej

Zaburzenie funkcji poznawczej odnosi się do deficytów w jednym lub kilku obszarach poznawczych, takich jak pamięć, uwaga, funkcje wykonawcze, percepcja, język czy zdolności wzrokowo-przestrzenne. Zaburzenia te mogą występować w różnym nasileniu – od łagodnych deficytów poznawczych po ciężkie zespoły otępienne.

Etiologia zaburzeń poznawczych jest zróżnicowana i obejmuje m.in. choroby neurodegeneracyjne (choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, otępienie z ciałami Lewy’ego), choroby naczyniowe mózgu, urazy głowy, zaburzenia metaboliczne, infekcje OUN, choroby psychiczne, a także działania niepożądane niektórych leków. Ważnym czynnikiem ryzyka jest wiek, choć zaburzenia funkcji poznawczych mogą dotyczyć pacjentów w każdej grupie wiekowej.

Diagnostyka zaburzeń poznawczych wymaga kompleksowego podejścia, obejmującego wywiad kliniczny, badanie neurologiczne, ocenę neuropsychologiczną, badania laboratoryjne oraz obrazowe OUN. W praktyce klinicznej stosuje się przesiewowe testy oceny funkcji poznawczych, takie jak MMSE (Mini-Mental State Examination), MoCA (Montreal Cognitive Assessment) czy test rysowania zegara.

Leczenie zaburzeń poznawczych zależy od ich przyczyny. W niektórych przypadkach możliwe jest leczenie przyczynowe (np. w zaburzeniach metabolicznych czy toksycznych). W chorobach neurodegeneracyjnych stosuje się leczenie objawowe, obejmujące inhibitory cholinesterazy (donepezil, rywastygmina, galantamina) czy memantynę. Istotną rolę odgrywa także terapia niefarmakologiczna, w tym trening poznawczy, terapia zajęciowa oraz wsparcie psychospołeczne dla pacjenta i jego opiekunów.

Powiązane wpisy

  1. 24.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl