unerwienie autonomiczne oka

Unerwienie autonomiczne oka obejmuje zarówno składowe układu współczulnego, jak i przywspółczulnego, które wspólnie regulują funkcje niezbędne do prawidłowego widzenia. Układ współczulny, poprzez włókna biegnące z górnego zwoju szyjnego, unerwia mięsień rozwieracz źrenicy, powodując mydriazę (rozszerzenie źrenic) oraz mięsień tarczkowy, odpowiadający za uniesienie powieki górnej.

Układ przywspółczulny, którego włókna przebiegają w nerwie okoruchowym (III), unerwia mięsień zwieracz źrenicy, powodując miozę (zwężenie źrenic) oraz mięsień rzęskowy, który odpowiada za akomodację soczewki. Włókna przedzwojowe rozpoczynają się w jądrze Edingera-Westphala, a synapsę tworzą w zwoju rzęskowym, skąd włókna pozazwojowe docierają do mięśni oka.

Zaburzenia unerwienia autonomicznego oka mogą manifestować się jako zespół Hornera (uszkodzenie dróg współczulnych: mioza, ptoza, anhydroza), porażenie nerwu okoruchowego (mydriaza, brak akomodacji, opadanie powieki) czy nieprawidłowości źreniczne w przebiegu chorób układowych. Diagnostyka obejmuje m.in. testy farmakologiczne z użyciem leków działających na receptory adrenergiczne i cholinergiczne.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl