sztuczna zastawka serca
Sztuczna zastawka serca to implant medyczny stosowany w przypadku poważnego uszkodzenia naturalnej zastawki serca, które uniemożliwia jej prawidłowe funkcjonowanie. Najczęstszymi wskazaniami do wymiany zastawki są zwężenie (stenoza) lub niedomykalność (regurgitacja), które mogą być spowodowane wadami wrodzonymi, infekcyjnym zapaleniem wsierdzia, chorobą reumatyczną serca lub zmianami zwyrodnieniowymi związanymi z wiekiem.
Istnieją dwa główne typy sztucznych zastawek serca: mechaniczne i biologiczne. Zastawki mechaniczne wykonane są z trwałych materiałów (najczęściej z pyrolitic carbon) i charakteryzują się długą żywotnością (nawet do kilkudziesięciu lat), jednak wymagają dożywotniej antykoagulacji. Zastawki biologiczne (ksenografty) wytwarzane są z tkanek zwierzęcych (najczęściej świńskich lub bydlęcych) lub ludzkich (homografty) i nie wymagają długotrwałej antykoagulacji, jednak ich trwałość jest ograniczona (10-15 lat).
Wybór rodzaju zastawki zależy od wielu czynników, w tym wieku pacjenta, chorób współistniejących, możliwości prowadzenia leczenia przeciwkrzepliwego oraz preferencji chorego. U pacjentów młodszych (poniżej 65 lat) preferowane są zastawki mechaniczne ze względu na ich trwałość, natomiast u osób starszych, kobiet planujących ciążę lub pacjentów z przeciwwskazaniami do antykoagulacji zaleca się implantację zastawek biologicznych.
Implantacja sztucznej zastawki serca wykonywana jest podczas operacji kardiochirurgicznej z zastosowaniem krążenia pozaustrojowego. W ostatnich latach rozwinęły się również małoinwazyjne metody implantacji zastawek (TAVI/TAVR) – szczególnie zastawki aortalnej – które są alternatywą dla pacjentów wysokiego ryzyka operacyjnego. Pacjenci po implantacji zastawki wymagają regularnych kontroli kardiologicznych oraz profilaktyki infekcyjnego zapalenia wsierdzia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sintrom 4 mg
Sintrom (acenokumarol) w dawce 4 mg jest doustnym antykoagulantem z grupy antagonistów witaminy K, stosowanym w leczeniu i profilaktyce chorób zakrzepowo-zatorowych, takich jak żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, migotanie przedsionków, obecność sztucznych zastawek serca, kardiomiopatia z ryzykiem powstawania skrzeplin, profilaktyka pooperacyjna (zwłaszcza po zabiegach ortopedycznych) oraz wtórna profilaktyka po incydentach mózgowo-naczyniowych. Lek hamuje syntezę czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K, co wymaga ścisłego monitorowania wskaźnika INR, ze względu na wąski indeks terapeutyczny. Tabletki zawierają 4 mg acenokumarolu oraz 304,4 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
acenokumarol, antagonista witaminy K, choroba zakrzepowo-zatorowa, czynnik krzepnięcia, doustny antykoagulant, incydent mózgowo-naczyniowy, indeks terapeutyczny, International Normalized Ratio, kardiomiopatia, krzepnięcie krwi, laktoza jednowodna, migotanie przedsionków, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka pooperacyjna, sztuczna zastawka serca, terapia antykoagulacyjna, wskaźnik INR, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bigetra 110 mg
Dabigatran eteksylat w dawce 110 mg, zawarty w kapsułkach Bigetra, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CrCL <30 ml/min u dorosłych, eGFR <50 ml/min/1,73 m² u dzieci), a także u osób z istotnymi zaburzeniami wątroby. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest aktywne, klinicznie istotne krwawienie oraz schorzenia zwiększające ryzyko poważnych krwotoków, takie jak owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy lub zabiegi neurochirurgiczne, krwotok śródczaszkowy, żylaki przełyku, malformacje tętniczo-żylne oraz tętniaki naczyniowe w obrębie mózgu i rdzenia kręgowego. Ponadto, dabigatran nie powinien być stosowany u pacjentów po wszczepieniu sztucznej zastawki serca ze względu na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych i krwotocznych.
Stosowanie dabigatranu w skojarzeniu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi, takimi jak niefrakcjonowana heparyna, heparyny drobnocząsteczkowe, doustne antykoagulanty (warfaryna, rywaroksaban, apiksaban) jest przeciwwskazane, z wyjątkiem okresów przejściowych lub specyficznych procedur (np. ablacja cewnikowa). Również kojarzenie z silnymi inhibitorami glikoproteiny P (ketokonazol, cyklosporyna, itrakonazol, dronedaron, glekaprewir/pibrentaswir) jest zabronione ze względu na ryzyko istotnego wzrostu stężenia dabigatranu i powikłań krwotocznych. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CrCL 30-50 ml/min), wysokim ryzykiem krwawienia, planowanymi zabiegami inwazyjnymi, stosującymi leki wpływające na hemostazę, o masie ciała <50 kg lub >110 kg oraz u osób powyżej 75. roku życia, konieczna jest szczególna ostrożność i indywidualna ocena korzyści i ryzyka przed rozpoczęciem terapii dabigatranem. Zaleca się konsultację specjalistyczną w przypadku wątpliwości.
ablacja cewnikowa, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dabigatran eteksylat, doustny antykoagulant, farmakokinetyka, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor glikoproteiny p, klirens kreatyniny, krwawienie klinicznie istotne, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwpłytkowy, malformacja tętniczo-żylna, migotanie przedsionków, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna heparyny, powikłanie krwotoczne, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, procedura inwazyjna, sztuczna zastawka serca, terapia przeciwzakrzepowa, tętniak naczyniowy, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zabieg chirurgiczny, zaburzenia czynności wątroby, żylaki przełyku