niedocukrzenie

Niedocukrzenie (hipoglikemia) to stan kliniczny charakteryzujący się obniżeniem stężenia glukozy we krwi poniżej wartości prawidłowych, zwykle przyjmowanych jako 70 mg/dl (3,9 mmol/l). Jest to jedno z najczęstszych powikłań ostrych leczenia cukrzycy, szczególnie przy stosowaniu insuliny lub pochodnych sulfonylomocznika.

Objawy niedocukrzenia można podzielić na adrenergiczne (drżenie rąk, niepokój, pocenie się, bladość powłok, tachykardia) oraz neuroglikopeniçzne (zaburzenia koncentracji, mowy, widzenia, zachowania, senność, śpiączka). Ciężka hipoglikemia, bez szybkiej interwencji, może prowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego, a nawet zgonu.

Przyczyny niedocukrzenia są różnorodne – oprócz powikłań leczenia cukrzycy mogą to być: głodzenie, intensywny wysiłek fizyczny, spożycie alkoholu, choroby wątroby, niewydolność nerek, niedoczynność kory nadnerczy, niedobór hormonów tarczycy czy insulinoma. Leczenie hipoglikemii polega na podaniu węglowodanów prostych doustnie (sok, glukoza) lub dożylnie (roztwór glukozy), a w przypadku ciężkiej hipoglikemii – domięśniowym lub dożylnym podaniu glukagonu.