kamień nazębny
Kamień nazębny (łac. calculus dentalis) to zmineralizowana forma płytki nazębnej, powstająca w wyniku odkładania się soli mineralnych, głównie fosforanów i węglanów wapnia, na powierzchni zębów. Proces ten zachodzi w środowisku jamy ustnej pod wpływem śliny, która zawiera jony wapniowe i fosforanowe.
Wyróżnia się kamień naddziąsłowy (supragingivalis) – widoczny powyżej linii dziąseł, o żółtawym lub białawym zabarwieniu, oraz kamień poddziąsłowy (subgingivalis) – zlokalizowany w kieszonkach dziąsłowych, o ciemniejszej, często brunatnej barwie i twardszej konsystencji. Kamień nazębny tworzy chropowatą powierzchnię, która sprzyja dalszemu odkładaniu się płytki bakteryjnej.
Obecność kamienia nazębnego jest czynnikiem etiologicznym chorób przyzębia, w tym zapalenia dziąseł i zapalenia przyzębia. Jego usuwanie (scaling) stanowi podstawowy zabieg profilaktyczny i leczniczy w stomatologii. Do usuwania kamienia stosuje się narzędzia ręczne (kiretki, skalery) oraz urządzenia ultradźwiękowe i piaskowanie. Regularny profesjonalny zabieg usuwania kamienia zaleca się wykonywać co 6-12 miesięcy, w zależności od indywidualnej tendencji do jego tworzenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ból zęba – Zapobieganie i profilaktyka
Ból zęba stanowi powszechny problem stomatologiczny, którego profilaktyka opiera się na kompleksowym podejściu łączącym prawidłową higienę jamy ustnej, regularne wizyty kontrolne oraz odpowiednią dietę. Zaleca się szczotkowanie zębów co najmniej dwa razy dziennie przez 2 minuty z użyciem pasty z fluorem i miękkiej szczoteczki, nitkowanie minimum raz dziennie oraz stosowanie antybakteryjnych płynów do płukania jamy ustnej dwa razy dziennie. Regularne wizyty u dentysty co 6 miesięcy umożliwiają profesjonalne usuwanie kamienia nazębnego oraz wczesne wykrywanie zmian próchnicowych. Dieta powinna być uboga w cukry i kwaśne pokarmy, a bogata w wapń, fosfor oraz witaminy D i C, co wspiera remineralizację szkliwa i zdrowie tkanek przyzębia. Dodatkowo, zabiegi fluoryzacyjne, uszczelniacze bruzd oraz stosowanie ochraniaczy na zęby u osób z bruksizmem lub uprawiających sporty kontaktowe stanowią istotne elementy profilaktyki.
badanie radiologiczne, ból zęba, bruksizm, choroba dziąseł, ekstrakcja zęba, higiena jamy ustnej, higienistka stomatologiczna, kamień nazębny, leczenie kanałowe, nadwrażliwość zębów, pęknięcie zęba, płytka nazębna, preparat fluorowy, próchnica, profilaktyka stomatologiczna, ropień okołomigdałkowy, szkliwo zęba, test żywotności miazgi, uszczelniacz bruzd, zabieg fluoryzacyjny, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie zatok - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pelogel –
Pelogel to żel do stosowania miejscowego na dziąsła, zawierający 80g/100g wodnego wyciągu borowinowego jako składnik czynny. Preparat jest wskazany jako terapia wspomagająca w leczeniu zapalenia przyzębia (paradontozy) oraz zapalenia dziąseł, schorzeń charakteryzujących się procesem zapalnym tkanek przyzębia i dziąseł, prowadzącym do ich destrukcji oraz objawów takich jak zaczerwienienie, obrzęk i krwawienie. Działanie Pelogelu opiera się na właściwościach przeciwzapalnych i regenerujących wyciągu borowinowego, co wspomaga procesy gojenia i redukcję stanu zapalnego w obrębie tkanek przyzębia.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Metronidazol Chema 100 mg/g
Metronidazol Chema w postaci maści o stężeniu 100 mg/g jest stosowany miejscowo w leczeniu różnych schorzeń jamy ustnej o podłożu bakteryjnym, takich jak zgorzel miazgi zęba, zaawansowane zapalenie przyzębia, ropnie przyzębne oraz wrzodziejące zapalenie dziąseł. W przypadku zgorzeli miazgi zęba maść aplikuje się do oczyszczonego i osuszonego kanału zębowego za pomocą igły Lentulo, zmieniając opatrunek codziennie w stanach ostrych lub co 2-3 dni w stanach przewlekłych, maksymalnie przez 5-7 dni. W zapaleniu przyzębia i wrzodziejącym zapaleniu dziąseł maść stosuje się przez 3-5 dni, delikatnie smarując dziąsła 2-3 razy na dobę, natomiast w ropniach przyzębnych aplikacja odbywa się jednorazowo po odbarczeniu ropnia, z koniecznością dalszego leczenia przyczynowego.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – elmex Duraphat 1,1% w/w
Elmex DURAPHAT to pasta do zębów o wysokim stężeniu fluoru – 1,1% w/w, co odpowiada 5000 ppm fluoru (5 mg fluoru na 1 g pasty) w postaci sodu fluoru. Produkt jest przeznaczony do zastosowań terapeutycznych, szczególnie w profilaktyce i leczeniu nadwrażliwości zębiny oraz wzmocnieniu szkliwa. Pasta zawiera również benzoesan sodu (5 mg/g) jako konserwant oraz aromat miętowy (10 mg/g), który może wywoływać reakcje alergiczne u osób wrażliwych. Składniki pomocnicze obejmują m.in. sorbitol, krzemionkę stomatologiczną, makrogol 600, pirofosforan potasu, gumę ksantan, laurylosiarczan sodu, sacharynę sodową oraz barwnik błękit brylantowy (E133), które pełnią funkcje słodzące, nawilżające, abrazyjne, stabilizujące i nadające konsystencję oraz kolor pasty.
anetol, aromat miętowy, benzoesan sodu, błękit brylantowy, fluor, guma ksantan, kamień nazębny, karwon, krzemionka stomatologiczna, laurylosiarczan sodu, mentol, niezgodność farmaceutyczna, olejek cytrynowy, olejek mięty pieprzowej, olejek mięty zielonej, ppm fluoru, reakcja alergiczna, sacharyna sodowa, sorbitol - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lignox Spray 100 mg/g
Lignox Spray to preparat zawierający lidokainę w stężeniu 100 mg/g, stosowany miejscowo w formie aerozolu, przeznaczony dla pacjentów dorosłych oraz dzieci powyżej 4. roku życia. W praktyce klinicznej znajduje szerokie zastosowanie w stomatologii, otorynolaryngologii oraz położnictwie, zapewniając powierzchniowe znieczulenie skóry i błon śluzowych. Preparat jest szczególnie użyteczny przed iniekcjami, zabiegami otwierania ropni, usuwaniem zębów mlecznych, a także podczas procedur protetycznych, diagnostycznych (np. wycisków, zdjęć rentgenowskich) oraz zabiegów w obrębie zatok przynosowych i dróg oddechowych. Jedno rozpylenie dostarcza 8,7 mg lidokainy, co umożliwia precyzyjne dawkowanie i minimalizację dyskomfortu pacjenta.
elektrokauteryzacja, glikol propylenowy, iniekcja, kamień nazębny, lidokaina, nacięcie krocza, odruch gardłowy, odruch wymiotny, osłabienie odruchów, płukanie zatok, polipy nosa, punkcja zatoki szczękowej, reakcja hemodynamiczna, ropień okołomigdałkowy, ropień powierzchowny, wycięcie migdałków, wycisk stomatologiczny, zęby mleczne, znieczulenie gardła