choroba Hashimoto

Choroba Hashimoto (autoimmunologiczne zapalenie tarczycy) to najczęstsza przyczyna niedoczynności tarczycy w krajach rozwiniętych. W tej chorobie układ immunologiczny wytwarza przeciwciała przeciwko własnej tarczycy, prowadząc do przewlekłego stanu zapalnego i stopniowego niszczenia gruczołu.

W patogenezie choroby Hashimoto kluczową rolę odgrywają przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej (anty-TPO) i tyreoglobulinie (anty-TG), które można wykryć w badaniach laboratoryjnych. W obrazie histopatologicznym obserwuje się naciek limfocytarny, włóknienie i atrofię tkanki gruczołowej.

Objawy kliniczne rozwijają się stopniowo i obejmują zmęczenie, wrażliwość na zimno, przyrost masy ciała, zaparcia, suchość skóry, wypadanie włosów, zaburzenia miesiączkowania u kobiet oraz obniżenie nastroju. W badaniu fizykalnym można stwierdzić wole tarczycowe o spoistej konsystencji.

Diagnostyka opiera się na oznaczeniu TSH, wolnych hormonów tarczycy (fT3, fT4) oraz przeciwciał anty-TPO i anty-TG. W leczeniu stosuje się substytucję lewotyroksyny, której dawkę dostosowuje się indywidualnie na podstawie stężenia TSH. Terapia zwykle trwa do końca życia i wymaga regularnej kontroli endokrynologicznej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl