zespół korzonkowy
Wskazanie

Zespół korzonkowy (radiculopatia) to stan chorobowy, który powstaje w wyniku ucisku, podrażnienia lub uszkodzenia korzeni nerwowych wychodzących z rdzenia kręgowego. Najczęstszymi przyczynami zespołu korzonkowego są przepuklina krążka międzykręgowego, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa oraz zwężenie kanału kręgowego. Zespoły korzonkowe najczęściej występują w odcinku lędźwiowo-krzyżowym oraz szyjnym kręgosłupa.

Objawy zespołu korzonkowego zależą od lokalizacji i stopnia uszkodzenia korzenia nerwowego. Typowe objawy to: ból promieniujący wzdłuż przebiegu nerwu (np. rwa kulszowa w przypadku ucisku korzeni L4-S1), osłabienie siły mięśniowej, zaburzenia czucia, parestezje oraz obniżenie lub zniesienie odruchów ścięgnistych. W ciężkich przypadkach może dojść do zaburzeń czynności zwieraczy.

W leczeniu zespołu korzonkowego stosuje się zarówno metody zachowawcze, jak i zabiegowe. W terapii farmakologicznej wykorzystuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (Ketonal, Dexak, Ibuprom, Nurofen), paracetamol (Paracetamol, Apap), leki przeciwbólowe (Tramal, Poltram), miorelaksanty (Mydocalm, Sirdalud), leki zmniejszające obrzęk (Dexaven, Metypred) oraz leki przeciwdrgawkowe w bólu neuropatycznym (Pregabalina, Lyrica, Neurontin).

Istotnym elementem terapii jest fizjoterapia obejmująca ćwiczenia wzmacniające, rozciągające, techniki manualne, terapię McKenziego oraz fizykoterapię (elektroterapia, ultradźwięki, laseroterapia). W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze stosuje się blokady okołokorzeniowe z podaniem steroidów (Diprophos, Depo-Medrol) lub zabiegi operacyjne (mikrodiscektomia, laminektomia).

Największe trudności w leczeniu zespołu korzonkowego związane są z przewlekłym charakterem dolegliwości, które mogą nawracać mimo stosowanego leczenia. Problemem jest również rozwój bólu przewlekłego, który może utrzymywać się nawet po ustąpieniu pierwotnej przyczyny ucisku korzenia. Wyzwaniem terapeutycznym jest również właściwa kwalifikacja pacjentów do leczenia operacyjnego oraz dobór odpowiedniej metody zabiegowej. Szczególnie trudne jest leczenie pacjentów z wielopoziomowymi zmianami zwyrodnieniowymi oraz towarzyszącymi chorobami współistniejącymi, które mogą ograniczać możliwości terapeutyczne.