beri-beri
Wskazanie

Beri-beri to choroba spowodowana niedoborem witaminy B1 (tiaminy), która pełni kluczową rolę w metabolizmie węglowodanów. Występuje głównie w rejonach, gdzie podstawą diety jest polerowany ryż, a także u osób cierpiących na alkoholizm, przewlekłe niedożywienie, po długotrwałym żywieniu pozajelitowym bez suplementacji witamin oraz u pacjentów z zaburzeniami wchłaniania.

Klinicznie rozróżnia się dwie główne postaci beri-beri: mokrą (z obrzękami, niewydolnością serca i objawami sercowo-naczyniowymi) oraz suchą (z przewagą objawów neurologicznych, takich jak polineuropatia, zaburzenia czucia, osłabienie mięśni). W skrajnych przypadkach może wystąpić również encefalopatia Wernickego i psychoza Korsakowa, szczególnie u osób uzależnionych od alkoholu.

Leczenie beri-beri opiera się przede wszystkim na suplementacji tiaminy. W Polsce stosuje się preparaty takie jak Milgamma (tiamina w połączeniu z witaminami B6 i B12), Neurovit (kompleks witamin B), Benfogamma, czy Thiogamma. W ciężkich przypadkach, zwłaszcza przy encefalopatii Wernickego, konieczne jest dożylne podawanie tiaminy (np. Vitamin B1 WZF) przed rozpoczęciem podawania glukozy, aby zapobiec pogłębieniu objawów neurologicznych.

Największe trudności w leczeniu beri-beri wynikają z późnego rozpoznania choroby, która we wczesnych stadiach może dawać niespecyficzne objawy. Problemem jest również leczenie powikłań neurologicznych, które mogą być nieodwracalne pomimo prawidłowej suplementacji tiaminy. U pacjentów z alkoholizmem wyzwaniem pozostaje zapewnienie długoterminowej abstynencji i prawidłowego odżywiania, co jest niezbędne dla skutecznej terapii i zapobiegania nawrotom. Istotne jest również równoczesne wyrównanie innych niedoborów witaminowych, które często współwystępują z beri-beri.