zaburzenia sercowo-naczyniowe spowodowane niedoborem witaminy B1
Wskazanie

Zaburzenia sercowo-naczyniowe spowodowane niedoborem witaminy B1 (tiaminy) objawiają się najczęściej w postaci kardiomiopatii beriberi oraz niewydolności serca wysokorzutowej. Niedobór tiaminy prowadzi do zaburzeń metabolizmu węglowodanów, co skutkuje zmniejszoną produkcją ATP w komórkach mięśnia sercowego i jego dysfunkcją. Stan ten charakteryzuje się poszerzeniem naczyń obwodowych, tachykardią, zwiększonym rzutem serca oraz zastojem w krążeniu.

Najczęstsze objawy kardiologiczne niedoboru witaminy B1 to: duszność wysiłkowa i spoczynkowa, obrzęki kończyn dolnych, tachykardia, poszerzenie żył szyjnych oraz hepatomegalia. W badaniach diagnostycznych obserwuje się powiększenie sylwetki serca, cechy zastoju w krążeniu płucnym, a w echokardiografii można stwierdzić obniżoną kurczliwość mięśnia sercowego z zachowaną lub zwiększoną frakcją wyrzutową.

Leczenie polega przede wszystkim na suplementacji witaminy B1. W Polsce stosuje się preparaty takie jak Benfogamma, Milgamma, Neurovit, czy Thiogamma. W ostrych przypadkach podaje się tiaminę dożylnie (np. preparat Polpyr), a następnie doustnie. Dodatkowo stosuje się standardowe leczenie niewydolności serca, w tym inhibitory ACE (np. Prestarium, Tritace, Enarenal), beta-blokery (np. Bisocard, Concor, Nebilet) oraz diuretyki (np. Furosemid, Torsemed, Spironol).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z zaburzeniami sercowo-naczyniowymi spowodowanymi niedoborem witaminy B1 obejmują opóźnione rozpoznanie, gdyż schorzenie to jest często nieuwzględniane w diagnostyce różnicowej niewydolności serca. Problem stanowi również identyfikacja pacjentów z grupy ryzyka – osoby z alkoholizmem, niedożywione, po operacjach bariatrycznych czy stosujące długotrwałą dietę ubogą w tiaminę. Dodatkowo, sama suplementacja witaminy B1 może nie wystarczyć, jeśli uszkodzenia mięśnia sercowego są już zaawansowane i nieodwracalne, co wymaga wówczas kompleksowego leczenia kardiologicznego.