choroba beri-beri
Wskazanie

Choroba beri-beri to schorzenie spowodowane niedoborem witaminy B1 (tiaminy), które może mieć formę suchą (charakteryzującą się polineuropatią obwodową) lub mokrą (z objawami sercowo-naczyniowymi, takimi jak niewydolność serca i obrzęki). Występuje głównie w krajach rozwijających się, gdzie podstawą diety jest polerowany biały ryż, pozbawiony witamin z grupy B, ale może również dotykać alkoholików, osoby po przewlekłych wymiotach czy stosujące długotrwałe głodówki.

Diagnostyka beri-beri opiera się na wywiadzie żywieniowym, objawach klinicznych i potwierdzeniu niedoboru tiaminy we krwi. Leczenie polega przede wszystkim na suplementacji witaminy B1. W Polsce dostępne są preparaty takie jak Milgamma (kompleks witamin B), Neurovit (witaminy B1, B6, B12), Benfogamma (benfotiamina – pochodna tiaminy) czy Neuronade. W przypadkach ostrych można stosować tiaminę w iniekcjach (np. Vitamin B1 WZF).

Największym wyzwaniem w leczeniu beri-beri jest wczesne rozpoznanie choroby, która w krajach rozwiniętych bywa rzadko brana pod uwagę w diagnostyce różnicowej. Pacjenci z zaawansowaną polineuropatią mogą doświadczać długotrwałych lub nieodwracalnych uszkodzeń nerwów obwodowych, a powikłania sercowo-naczyniowe w mokrej postaci beri-beri mogą prowadzić do nagłego zgonu. Trudność stanowi również eliminacja czynników wywołujących niedobór oraz utrzymanie długoterminowej suplementacji, szczególnie u pacjentów z alkoholizmem lub zaburzeniami psychicznymi.

Istotnym elementem terapii, oprócz suplementacji tiaminy, jest modyfikacja diety i edukacja pacjenta na temat produktów bogatych w witaminy z grupy B (pełnoziarniste produkty zbożowe, rośliny strączkowe, orzechy). W przypadku pacjentów z alkoholizmem konieczne jest także leczenie uzależnienia, by zapobiec nawrotom niedoboru. Rehabilitacja neurologiczna stanowi ważny element wspomagający powrót funkcji u pacjentów z zaawansowaną neuropatią.