zaburzenia oddawania moczu związane z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego
Wskazanie

Zaburzenia oddawania moczu związane z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (BPH – benign prostatic hyperplasia) to powszechny problem dotykający mężczyzn po 50. roku życia. Objawy obejmują częste oddawanie moczu (szczególnie w nocy), słaby strumień moczu, uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza, trudności z rozpoczęciem mikcji oraz parcia naglące. Nasilenie dolegliwości zwykle postępuje z wiekiem, a ich przyczyną jest powiększenie gruczołu krokowego uciskającego cewkę moczową.

W farmakoterapii BPH stosuje się głównie dwie grupy leków. Alfa-blokery (m.in. Doxar, Omnic, Cardura, Apo-Tamis, Omsal, Fokusin, Uprox) rozluźniają mięśnie gładkie prostaty i szyi pęcherza, przynosząc szybką ulgę w objawach. Inhibitory 5-alfa-reduktazy (Finaster, Proscar, Adadut, Dutasteride Teva, Avodart) zmniejszają objętość gruczołu krokowego poprzez wpływ na metabolizm testosteronu, jednak ich efekt jest widoczny dopiero po kilku miesiącach stosowania.

W przypadkach o większym nasileniu objawów stosuje się terapię skojarzoną, łącząc oba typy leków (np. preparat Duodart zawierający dutasteryd i tamsulozynę). Coraz częściej wykorzystuje się również preparaty ziołowe zawierające wyciąg z palmy sabalowej (Prostamol Uno, Prostaherb, Prostemag), choć ich skuteczność jest mniejsza niż leków konwencjonalnych.

Największe trudności w leczeniu BPH dotyczą pacjentów z zaawansowanym rozrostem prostaty, u których farmakoterapia nie przynosi zadowalających efektów. W takich przypadkach konieczne może być leczenie zabiegowe (TURP – przezcewkowa resekcja prostaty, laserowa waporyzacja prostaty, implantacja stentu cewkowego). Wyzwaniem jest również równoczesne występowanie zaburzeń erekcji i nietrzymania moczu, co wymaga kompleksowego podejścia terapeutycznego. Istotną trudnością jest również różnicowanie BPH z rakiem prostaty, co wymaga regularnych badań PSA i okresowych konsultacji urologicznych.