usuwanie powierzchownego łagodnego nowotworu błony śluzowej
Wskazanie

Usuwanie powierzchownego łagodnego nowotworu błony śluzowej to zabieg przeprowadzany w celu eliminacji nieprawidłowych, niezłośliwych zmian rozrostowych występujących na wyściółce jam ciała, przewodów lub narządów. Wskazanie to obejmuje różne typy łagodnych zmian, takie jak polipy, brodawczaki, gruczolaki czy torbiele.

Wskazania do usunięcia takich zmian pojawiają się najczęściej, gdy nowotwór powoduje dolegliwości (np. krwawienia, objawy niedrożności), istnieje ryzyko przemiany złośliwej, zmiana powiększa się lub gdy konieczne jest postawienie ostatecznej diagnozy histopatologicznej. Najczęściej zmiany tego typu występują w obrębie przewodu pokarmowego, dróg oddechowych, jamy ustnej, narządów płciowych czy dróg moczowych.

W zależności od lokalizacji i rozmiaru zmiany, stosuje się różne techniki usuwania, takie jak elektroresekcja pętlą diatermiczną, polipektomia, endoskopowe wycięcie błony śluzowej (EMR) czy dyssekcja podśluzówkowa (ESD). Przed zabiegiem stosuje się preparaty do miejscowego znieczulenia, jak Lignokaina (Xylocaine, Lignocainum Jelfa) czy Benzokaina (Anaesthesin). W przypadku większych zabiegów może być konieczne znieczulenie ogólne przy użyciu leków takich jak Propofol (Propofol MCT/LCT Fresenius) czy Midazolam (Midanium).

Po zabiegu często stosuje się środki przeciwbólowe jak Paracetamol (Panadol, Apap) lub Ibuprofen (Ibuprom, Nurofen), a także leki hemostatyczne jak Kwas traneksamowy (Exacyl) czy Etamsylat (Cyclonamine) w przypadku krwawień. W profilaktyce zakażeń stosuje się preparaty antyseptyczne, takie jak Chlorheksydyna (Eludril) czy Oktenidyna (Octenisept).

Największe trudności podczas leczenia pacjentów z tym wskazaniem obejmują ryzyko niecałkowitej resekcji zmiany, co może prowadzić do jej nawrotu, oraz możliwość wystąpienia powikłań takich jak krwawienie, perforacja, czy infekcja. Wyzwaniem jest również przeprowadzenie zabiegu w trudno dostępnych lokalizacjach anatomicznych oraz u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia lub przyjmujących leki przeciwzakrzepowe (które czasowo trzeba odstawić, stosując np. terapię pomostową Heparyną drobnocząsteczkową jak Clexane czy Fraxiparine). Istotnym problemem jest także rozróżnienie zmian łagodnych od potencjalnie złośliwych, co wymaga niekiedy zaawansowanych technik diagnostycznych i doświadczenia klinicysty.