stan zapalny tkanki okołostawowej
Wskazanie

Stan zapalny tkanki okołostawowej (periarthritis) to schorzenie charakteryzujące się zapaleniem struktur otaczających staw, takich jak torebka stawowa, więzadła, ścięgna i kaletki maziowe. Najczęściej występuje w obrębie stawu barkowego (zespół bolesnego barku), biodrowego, kolanowego oraz stawów stopy. Stan zapalny może być wywołany przez przeciążenie, urazy, infekcje, choroby autoimmunologiczne lub być powikłaniem innych schorzeń, jak np. cukrzyca.

Podstawowymi objawami są ból, obrzęk, ograniczenie ruchomości stawu oraz zwiększona temperatura okolicznych tkanek. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, badania laboratoryjne (CRP, OB, morfologia) oraz obrazowe (USG, RTG, MRI). Wczesne rozpoznanie i leczenie ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania powikłaniom i przewlekłemu bólowi.

W leczeniu farmakologicznym stanu zapalnego tkanki okołostawowej stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak Ibuprom, Nurofen, Diclofen, Voltaren. W cięższych przypadkach można zastosować miejscowe iniekcje glikokortykosteroidów (Diprophos, Depo-Medrol). Jako leki wspomagające stosuje się preparaty chondroprotektywne (Artresan, Arthron, Glucosamine) oraz maści i żele przeciwzapalne do stosowania miejscowego (Ketonal, Voltaren Emulgel, Fastum).

Największym wyzwaniem w leczeniu stanów zapalnych tkanki okołostawowej jest zapobieganie nawrotom i przewlekłości. Wielu pacjentów wymaga kompleksowego podejścia łączącego farmakoterapię z fizjoterapią i zmianą nawyków. Problematyczne mogą być również działania niepożądane długotrwałego stosowania NLPZ, szczególnie u pacjentów starszych i z chorobami przewlekłymi. Dodatkową trudnością jest właściwe różnicowanie z innymi schorzeniami stawowymi, takimi jak reumatoidalne zapalenie stawów czy choroba zwyrodnieniowa, które mogą wymagać odmiennego postępowania.