przewlekła biegunka w przebiegu zakażenia bakteryjnego przewodu pokarmowego
Wskazanie

Przewlekła biegunka w przebiegu zakażenia bakteryjnego przewodu pokarmowego to stan, w którym dochodzi do utrzymujących się wodnistych, częstych wypróżnień (ponad 3 razy dziennie) przez okres dłuższy niż 4 tygodnie w wyniku infekcji bakteryjnej. Do najczęstszych patogenów wywołujących przewlekłe biegunki bakteryjne należą: Clostridium difficile, Campylobacter jejuni, Salmonella, Shigella, Escherichia coli (szczególnie szczepy enteroagregacyjne i enterotoksyczne), a także Yersinia enterocolitica.

Wskazanie to najczęściej występuje u pacjentów po długotrwałej antybiotykoterapii (zwłaszcza w przypadku C. difficile), u osób z obniżoną odpornością, po podróżach do krajów o niskich standardach higienicznych, a także u pacjentów z chorobami zapalnymi jelit, u których infekcja bakteryjna może być czynnikiem zaostrzającym podstawową chorobę. Przewlekłe zakażenia bakteryjne mogą powodować nie tylko biegunkę, ale również ból brzucha, gorączkę, odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe oraz niedożywienie.

W leczeniu przewlekłej biegunki bakteryjnej stosuje się celowaną antybiotykoterapię, dobraną na podstawie posiewu kału i antybiogramu. W przypadku zakażeń C. difficile stosuje się m.in. Metronidazol (Metronidazol Polpharma), Wankomycynę (Vancomycin Mylan, Edicin), Fidaksomycynę (Dificlir) oraz Rifaksyminę (Xifaxan). Przy innych zakażeniach bakteryjnych, w zależności od patogenu, stosuje się: Ciprofloksacynę (Cipronex, Proxacin), Azytromycynę (Azibiot, Sumamed, Azithromycin Genoptim), Kotrimoksazol (Biseptol, Bactrim), Cefotaksym (Biotaksym) czy Ceftriakson (Tartriakson, Ceftriaxone Kabi).

Oprócz antybiotykoterapii niezbędne jest leczenie wspomagające, obejmujące nawodnienie (doustne lub dożylne), wyrównanie zaburzeń elektrolitowych, stosowanie probiotyków (Lacidofil, Enterol, Lactibiane, Floractin) oraz leków przeciwbiegunkowych (Loperamid – Imodium, Stoperan) w wybranych przypadkach. U pacjentów z ciężkim przebiegiem konieczne może być żywienie pozajelitowe.

Największe trudności w leczeniu przewlekłej biegunki bakteryjnej stanowią: narastająca antybiotykooporność patogenów, nawroty zakażeń (szczególnie C. difficile, gdzie nawroty dotyczą nawet 20-30% pacjentów), trudności diagnostyczne w identyfikacji czynnika etiologicznego, a także powikłania w postaci zespołu jelita drażliwego pozakaźnego czy zaostrzenia chorób autoimmunologicznych jelit. W przypadkach opornych na standardowe leczenie rozważa się transplantację mikrobioty jelitowej, która wykazuje wysoką skuteczność szczególnie w nawracających zakażeniach C. difficile.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl