ostra biegunka w przebiegu zakażenia bakteryjnego przewodu pokarmowego
Wskazanie

Ostra biegunka w przebiegu zakażenia bakteryjnego przewodu pokarmowego to stan chorobowy charakteryzujący się częstymi, wodnistymi stolcami, spowodowany inwazją patogenów bakteryjnych w przewodzie pokarmowym. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są bakterie takie jak Salmonella, Shigella, Campylobacter, enteropatogenna Escherichia coli, Clostridium difficile czy Vibrio cholerae. Zakażenie następuje zwykle drogą pokarmową poprzez spożycie skażonej żywności lub wody.

Klinicznie, oprócz biegunki, pacjenci mogą prezentować bóle brzucha, nudności, wymioty, gorączkę oraz ogólne osłabienie. W ciężkich przypadkach może dojść do odwodnienia, zaburzeń elektrolitowych i niewydolności nerek. Diagnostyka opiera się na badaniu kału (posiew bakteriologiczny, testy na obecność toksyn), morfologii krwi oraz w wybranych przypadkach badaniach obrazowych jamy brzusznej.

Leczenie ostrej biegunki bakteryjnej obejmuje przede wszystkim nawodnienie (doustne lub dożylne) oraz wyrównanie zaburzeń elektrolitowych. W Polsce stosowane są preparaty doustne do nawadniania, takie jak Gastrolit, Orsalit czy Hidrasec. W przypadkach o ciężkim przebiegu lub u pacjentów z grup ryzyka wskazana jest antybiotykoterapia. Najczęściej stosowane antybiotyki to: Cipronex, Azitrox, Unidox, Xifaxan (rifaksymina) czy Metronidazol. Dodatkowo można zastosować leki przeciwbiegunkowe, takie jak Smecta (diosmektyt), Imodium (loperamid) czy Nifuroksazyd.

Największymi trudnościami w leczeniu pacjentów z ostrą biegunką bakteryjną są narastająca antybiotykooporność patogenów, ryzyko powikłań w postaci odwodnienia (szczególnie u dzieci i osób starszych), a także możliwość rozwoju zespołu jelita drażliwego po przebytym zakażeniu. Wyzwaniem jest również różnicowanie z biegunkami o innej etiologii (wirusowej, pasożytniczej, toksycznej) oraz podejmowanie decyzji o włączeniu antybiotykoterapii empirycznej przed uzyskaniem wyników posiewu. U pacjentów hospitalizowanych istotnym problemem jest zapobieganie zakażeniom szpitalnym, zwłaszcza Clostridium difficile, które może powodować nawracające, trudne do leczenia biegunki.

W przypadkach ciężkich, opornych na leczenie lub nawracających, szczególnie przy zakażeniu C. difficile, rozważa się terapie alternatywne, takie jak przeszczep mikrobioty jelitowej (FMT), który w Polsce staje się coraz bardziej dostępny w wyspecjalizowanych ośrodkach. Profilaktyka zakażeń bakteryjnych przewodu pokarmowego obejmuje przestrzeganie zasad higieny, właściwe przechowywanie i przygotowywanie posiłków oraz ostrożność podczas podróży do krajów o niższym standardzie sanitarnym.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl