Leksykon wskazań

Wskazania, strona 92 z 169

• reakcja zapalna po zabiegu chirurgicznym oka

  Reakcja zapalna po zabiegu chirurgicznym oka to naturalny proces organizmu, występujący jako odpowiedź na uraz związany z procedurą okulistyczną. Do najczęstszych zabiegów wywołujących reakcję zapalną należą operacje zaćmy, witrektomia, trabekulektomia czy zabiegi laserowe. Stan zapalny charakteryzuje się zaczerwienieniem oka, obrzękiem, łzawieniem, światłowstrętem oraz bólem.

• skórne zakażenie wywołane przez bakterie wrażliwe na neomycynę

  Skórne zakażenia wywołane przez bakterie wrażliwe na neomycynę to schorzenia skóry spowodowane obecnością patogenów bakteryjnych, które wykazują podatność na działanie tego aminoglikozydowego antybiotyku. Neomycyna działa głównie na bakterie Gram-ujemne, takie jak Escherichia coli, Klebsiella, Proteus, ale także na niektóre szczepy Gram-dodatnie, w tym Staphylococcus aureus. Zakażenia te mogą objawiać się zaczerwienieniem, obrzękiem, bolesnością, wysiękiem ropnym, a niekiedy także pęcherzami lub nadżerkami skóry.

• obrzęk krtani

  Obrzęk krtani (laryngeal edema) to potencjalnie zagrażający życiu stan chorobowy polegający na nagromadzeniu płynu w tkankach krtani, co prowadzi do zwężenia dróg oddechowych. Stan ten może rozwinąć się w wyniku reakcji alergicznej (obrzęk naczynioruchowy), infekcji (zapalenie nagłośni, krup), urazu, oparzenia termicznego lub chemicznego, radioterapii okolicy szyi lub jako powikłanie intubacji.

• obrzęk strun głosowych

  Obrzęk strun głosowych to stan zapalny tkanek krtani, który prowadzi do powiększenia strun głosowych i zwężenia dróg oddechowych. Może występować w wyniku infekcji wirusowych lub bakteryjnych, nadmiernego wysiłku głosowego, alergii, refluksu żołądkowo-przełykowego, palenia tytoniu lub wdychania drażniących substancji. Pacjenci zazwyczaj zgłaszają chrypkę, ból gardła, trudności w mówieniu, uczucie ciała obcego w gardle oraz w cięższych przypadkach problemy z oddychaniem.

• ostry odczyn uczuleniowy

  Ostry odczyn uczuleniowy (reakcja alergiczna) to nagła odpowiedź układu immunologicznego na kontakt z alergenem. Reakcje te mogą objawiać się w różny sposób – od łagodnych objawów skórnych (pokrzywka, rumień, obrzęk) po ciężkie reakcje ogólnoustrojowe, w tym anafilaksję. Najczęstszymi przyczynami są pokarmy (orzechy, skorupiaki, jaja), leki (antybiotyki, NLPZ), jad owadów, lateks oraz niektóre substancje chemiczne.

• dychawica oskrzelowa w przebiegu zakażenia

  Dychawica oskrzelowa (astma) w przebiegu zakażenia to zaostrzenie objawów astmatycznych wywołane przez infekcję dróg oddechowych. Najczęściej przyczyną są wirusy (szczególnie rinowirusy, wirusy RSV, grypy i paragrypy), rzadziej bakterie. Zakażenia stanowią jedną z najczęstszych przyczyn zaostrzeń astmy zarówno u dzieci, jak i u dorosłych.

• przewlekły nieżyt oskrzeli

  Przewlekły nieżyt oskrzeli to schorzenie układu oddechowego charakteryzujące się przewlekłym kaszlem z odkrztuszaniem plwociny, utrzymującym się przez co najmniej 3 miesiące w roku przez kolejne 2 lata. Jest częścią spektrum przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) i rozwija się głównie na skutek długotrwałej ekspozycji na czynniki drażniące drogi oddechowe, przede wszystkim dym tytoniowy. Inne czynniki ryzyka obejmują zanieczyszczenie powietrza, narażenie zawodowe na pyły i chemikalia oraz nawracające infekcje dróg oddechowych.

• przełom w chorobie Addisona

  Przełom nadnerczowy (przełom w chorobie Addisona) to stan bezpośredniego zagrożenia życia, będący najcięższym objawem niewydolności kory nadnerczy. Charakteryzuje się gwałtownym pogorszeniem stanu pacjenta z objawami takimi jak znaczne osłabienie, nudności, wymioty, bóle brzucha, gorączka, hipotensja, a w skrajnych przypadkach wstrząs. Przełom może wystąpić u pacjentów z nierozpoznaną chorobą Addisona lub u tych, którzy nie dostosowali dawki glikokortykosteroidów w sytuacjach zwiększonego zapotrzebowania (np. infekcja, uraz, zabieg operacyjny).

• nudności i wymioty indukowane chemio- lub radioterapią

  Nudności i wymioty indukowane chemio- lub radioterapią (CINV – chemotherapy-induced nausea and vomiting oraz RINV – radiotherapy-induced nausea and vomiting) to jedne z najczęstszych i najbardziej uciążliwych objawów niepożądanych występujących u pacjentów onkologicznych. Pojawiają się u 70-80% pacjentów poddawanych chemioterapii oraz u około 40-80% pacjentów poddawanych radioterapii, szczególnie napromienianiu całego ciała lub górnej części jamy brzusznej.

• działanie niepożądane i powikłania związane z terapią przeciwnowotworową

  Działania niepożądane i powikłania związane z terapią przeciwnowotworową to szeroki zakres objawów i zaburzeń, które powstają jako konsekwencja zastosowanego leczenia onkologicznego. Wynikają one z faktu, że leki przeciwnowotworowe oraz radioterapia oddziałują nie tylko na komórki nowotworowe, ale również na zdrowe tkanki organizmu. Nasilenie tych objawów jest zależne od rodzaju terapii, dawki, czasu trwania leczenia oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta.

• powikłania zabiegów chirurgicznych

  Powikłania zabiegów chirurgicznych to nieplanowane zdarzenia medyczne, które występują podczas lub po operacji, prowadząc do niekorzystnych skutków zdrowotnych dla pacjenta. Powikłania te mogą mieć różny stopień nasilenia – od łagodnych, które ustępują samoistnie, po poważne, zagrażające życiu. Najczęściej spotykane powikłania to: krwawienia, zakażenia miejsca operowanego, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, problemy z gojeniem się ran, uszkodzenia okolicznych narządów oraz powikłania związane ze znieczuleniem.

• COVID-19 wymagający tlenoterapii

  COVID-19 wymagający tlenoterapii to stan kliniczny, w którym pacjent z potwierdzoną infekcją SARS-CoV-2 doświadcza niewydolności oddechowej wymagającej suplementacji tlenem. Zazwyczaj taka sytuacja występuje, gdy saturacja krwi tlenem spada poniżej 94% lub gdy pacjent doświadcza duszności spoczynkowej. Tlenoterapia jest wskazana u pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego przebiegu COVID-19, u których rozwija się śródmiąższowe zapalenie płuc prowadzące do hipoksemii.

• ostry ból w przebiegu chorób zapalnych układu mięśniowo-szkieletowego

  Ostry ból w przebiegu chorób zapalnych układu mięśniowo-szkieletowego to objaw towarzyszący licznym schorzeniom, takim jak reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, dna moczanowa czy osteoartretyczne stany zapalne. Ból ten charakteryzuje się nagłym początkiem, znacznym nasileniem i często towarzyszy mu obrzęk, zaczerwienienie oraz ograniczenie ruchomości stawów. Przyczyną dolegliwości jest proces zapalny prowadzący do uwalniania mediatorów stanu zapalnego, które drażnią zakończenia nerwowe.

• zapalenie ścięgien i kaletek maziowych

  Zapalenie ścięgien i kaletek maziowych to schorzenia narządu ruchu, które objawiają się bólem, obrzękiem i ograniczeniem ruchomości w obrębie zajętych struktur. Zapalenia te mogą mieć podłoże przeciążeniowe, pourazowe, infekcyjne lub autoimmunologiczne. Najczęściej występują w obrębie stawu barkowego (np. zespół ciasnoty podbarkowej), łokciowego (tzw. łokieć tenisisty), nadgarstka, biodra oraz okolicy stawu skokowego (zapalenie ścięgna Achillesa).

• zapalenie ścięgien i mięśni

  Zapalenie ścięgien i mięśni (tendomiopatia) to schorzenie obejmujące stan zapalny tkanek okołostawowych, który może wystąpić na skutek przeciążenia, urazu, infekcji lub chorób układowych. Najczęściej dotyczy okolic stawu barkowego, łokcia (tzw. łokieć tenisisty), nadgarstka, biodra, kolana (tzw. kolano skoczka) oraz ścięgna Achillesa. Charakterystycznymi objawami są ból, obrzęk, ograniczenie ruchomości oraz bolesność przy palpacji.

• zespół bólowy w wyniku zapalenia korzeni nerwowych

  Zespół bólowy w wyniku zapalenia korzeni nerwowych (radikulopatia) to stan chorobowy, w którym dochodzi do kompresji lub podrażnienia korzeni nerwowych wychodzących z rdzenia kręgowego. Objawia się ostrym, promieniującym bólem wzdłuż przebiegu nerwu, często z towarzyszącym osłabieniem mięśni, drętwieniem lub mrowienie w obszarze unerwianym przez dany korzeń nerwowy. Najczęściej występuje w odcinku lędźwiowym (rwa kulszowa) lub szyjnym kręgosłupa (rwa barkowa).

• pourazowy zespół bólowy

  Pourazowy zespół bólowy to stan kliniczny charakteryzujący się utrzymującym się bólem, który pojawia się po urazie fizycznym. Może rozwinąć się po różnych rodzajach urazów, takich jak wypadki komunikacyjne, upadki, urazy sportowe czy urazy w miejscu pracy. Ból pourazowy może utrzymywać się przez miesiące, a nawet lata po pierwotnym urazie, znacząco wpływając na jakość życia pacjenta.

• stan zapalny gałki ocznej

  Stan zapalny gałki ocznej (zapalenie błony naczyniowej, łac. uveitis) to zespół chorób charakteryzujący się stanem zapalnym struktur naczyniowych oka, obejmujących tęczówkę, ciało rzęskowe i naczyniówkę. Może występować jako zapalenie przednie (zapalenie tęczówki), pośrednie (zapalenie ciała szklistego), tylne (zapalenie naczyniówki) lub jako panuveitis, obejmujący wszystkie warstwy błony naczyniowej.

• stan zapalny błony naczyniowej

  Stan zapalny błony naczyniowej (zapalenie błony naczyniowej oka, łac. uveitis) to grupa chorób charakteryzujących się zapaleniem naczyniówki – środkowej warstwy oka, składającej się z tęczówki, ciała rzęskowego i naczyniówki właściwej. Schorzenie to może dotyczyć jednego lub obu oczu i wystąpić nagle lub rozwijać się stopniowo. W zależności od lokalizacji wyróżnia się zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej (tęczówki), zapalenie pośredniego odcinka oraz zapalenie tylnego odcinka (naczyniówki właściwej).

• stan zapalny spojówek

  Stan zapalny spojówek (conjunctivitis) to jedna z najczęstszych chorób oczu, charakteryzująca się zaczerwienieniem, podrażnieniem, łzawieniem i uczuciem piasku pod powiekami. Może być spowodowany przez czynniki infekcyjne (wirusowe, bakteryjne, chlamydiowe), alergiczne, toksyczne lub mechaniczne. Ostre zapalenie spojówek najczęściej ma etiologię wirusową, szczególnie adenowirusową, i cechuje się wysoką zakaźnością.

• stan zapalny brzegu powieki

  Stan zapalny brzegu powieki, znany również jako blepharitis, to częste schorzenie okulistyczne charakteryzujące się zapaleniem, zaczerwienieniem i podrażnieniem brzegów powiek. Może występować w formie przedniej (dotyczącej skóry i mieszków rzęsowych) lub tylnej (obejmującej gruczoły Meiboma). Najczęściej jest spowodowany przez bakterie (najczęściej Staphylococcus), zaburzenia czynności gruczołów łojowych, nużycę (roztocza Demodex) lub reakcje alergiczne.

• stan zapalny ucha po zabiegu operacyjnym

  Stan zapalny ucha po zabiegu operacyjnym to powikłanie, które może wystąpić u pacjentów po różnego rodzaju operacjach otologicznych, takich jak tympanoplastyka, mastoidektomia czy stapedotomia. Manifestuje się bólem, wyciekiem z ucha, zaczerwienieniem, obrzękiem oraz niekiedy gorączką i zaburzeniami słuchu. Infekcje pooperacyjne mogą być spowodowane przez bakterie, które dostały się do rany podczas lub po zabiegu, a ryzyko ich wystąpienia zwiększa się u pacjentów z obniżoną odpornością, cukrzycą lub przewlekłymi chorobami ucha.

• stan pourazowy zewnętrznego przewodu słuchowego

  Stan pourazowy zewnętrznego przewodu słuchowego to konsekwencja urazu mechanicznego, termicznego lub chemicznego, który prowadzi do uszkodzenia struktury przewodu słuchowego zewnętrznego. Najczęstsze przyczyny to: urazy bezpośrednie (np. podczas niewłaściwego czyszczenia ucha patyczkami kosmetycznymi), ciała obce, oparzenia, odmrożenia lub uszkodzenia wynikające z działania substancji żrących.

• uspokojenie z zachowaniem świadomości

  Uspokojenie z zachowaniem świadomości (sedacja świadoma) to stan kontrolowanego obniżenia funkcji poznawczych i motorycznych pacjenta przy zachowaniu jego świadomości, samodzielnego oddychania oraz reagowania na polecenia słowne i bodźce fizyczne. Jest szeroko stosowane w procedurach diagnostycznych i zabiegowych, które mogą powodować dyskomfort, lęk lub ból, ale nie wymagają znieczulenia ogólnego.

• sedacja podczas oddychania kontrolowanego

  Sedacja podczas oddychania kontrolowanego to procedura medyczna stosowana u pacjentów wymagających mechanicznej wentylacji. Polega na podawaniu leków uspokajających i nasennych w celu zredukowania niepokoju, stresu i dyskomfortu związanego z intubacją i wentylacją mechaniczną. Jest to szczególnie istotne u pacjentów w stanach krytycznych przebywających na oddziałach intensywnej terapii.

• ostre i ciężkie zmiany zapalne skóry pochodzenia alergicznego

  Ostre i ciężkie zmiany zapalne skóry pochodzenia alergicznego to stan chorobowy charakteryzujący się nagłym wystąpieniem intensywnego stanu zapalnego skóry, będący wynikiem reakcji immunologicznej organizmu na alergen. Zmiany te mogą manifestować się jako ostry wyprysk kontaktowy, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy czy ciężka postać atopowego zapalenia skóry. Charakterystycznymi objawami są rumień, obrzęk, pęcherze, świąd, pieczenie oraz ból dotkniętych obszarów.

• ciężkie zmiany łuszczycowe

  Ciężkie zmiany łuszczycowe to zaawansowana postać przewlekłej choroby autoimmunologicznej skóry, charakteryzująca się występowaniem rozległych, czerwonych blaszek pokrytych srebrzystymi łuskami. Zmiany te zajmują zwykle ponad 10% powierzchni ciała (BSA >10%) lub cechują się wysokim wskaźnikiem PASI (Psoriasis Area and Severity Index) przekraczającym 10 punktów. Ciężkie zmiany często występują w obrębie skóry owłosionej głowy, tułowia, kończyn oraz okolic narządów płciowych i zgięć stawowych.

• inne choroby skóry reagujące na leczenie kortykosteroidami

  Kortykosteroidy są lekami o silnym działaniu przeciwzapalnym, przeciwświądowym i immunosupresyjnym, które mają szerokie zastosowanie w leczeniu różnych chorób skóry. Poza takimi stanami jak atopowe zapalenie skóry czy łuszczyca, istnieje szereg innych dermatoz, które dobrze reagują na leczenie kortykosteroidami.

• padaczka o napadach pierwotnie uogólnionych

  Padaczka o napadach pierwotnie uogólnionych to postać padaczki charakteryzująca się napadami, które od początku obejmują obie półkule mózgowe. W przeciwieństwie do napadów częściowych, nie występuje tu ogniskowy początek. Napady te często manifestują się nagłą utratą świadomości, drgawkami toniczno-klonicznymi, napadami nieświadomości (absence), napadami mioklonicznymi lub atonicznymi. Zazwyczaj mają podłoże genetyczne i często rozpoczynają się w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania.

• padaczka miokloniczna

  Padaczka miokloniczna to zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się nagłymi, krótkimi i niekontrolowanymi skurczami mięśni (mioklonie), które mogą prowadzić do napadów padaczkowych. Występuje w różnych postaciach, z których najbardziej znane to młodzieńcza padaczka miokloniczna (JME), padaczka miokloniczno-astatyczna czy ciężka miokloniczna padaczka niemowląt (zespół Dravet). Napady miokloiczne mogą obejmować pojedyncze grupy mięśni lub całe ciało, często manifestując się jako nagłe szarpnięcia ramion, rąk lub twarzy.

• padaczka światłoczuła

  Padaczka światłoczuła (fotosensytywna) jest formą padaczki, w której napady są wyzwalane przez bodźce wzrokowe, takie jak migające światła, określone wzory graficzne lub kontrasty świetlne. Dotyka ona około 3-5% wszystkich pacjentów z padaczką, najczęściej ujawniając się w wieku dziecięcym i młodzieńczym, ze szczytem zachorowań między 12 a 16 rokiem życia. U większości pacjentów napady mają charakter uogólniony toniczno-kloniczny, ale mogą również występować napady nieświadomości czy mioklonie.

• zapalenie korzeni nerwowych

  Zapalenie korzeni nerwowych (radikulopatia) to stan zapalny dotyczący korzeni nerwowych, najczęściej w obrębie kręgosłupa. Występuje, gdy dochodzi do ucisku lub podrażnienia korzenia nerwowego, zazwyczaj w wyniku przepukliny dysku międzykręgowego, zwężenia kanału kręgowego lub zmian zwyrodnieniowych. Najczęściej dotyczy odcinka lędźwiowo-krzyżowego (L4-S1) oraz szyjnego (C6-C7) kręgosłupa.

• ból kości guzicznej

  Ból kości guzicznej (kokcygodynia) to dolegliwość polegająca na występowaniu bólu w okolicy końcowego odcinka kręgosłupa, czyli kości guzicznej. Może być wywołany przez uraz (np. upadek na pośladki), poród naturalny, długotrwałe siedzenie na twardym podłożu czy przewlekłe napięcie mięśni dna miednicy. W niektórych przypadkach ból może pojawić się bez uchwytnej przyczyny.

• torbiel galaretowata torebki ścięgna

  Torbiel galaretowata torebki ścięgna, znana również jako ganglion, to łagodny guzek wypełniony galaretowatą substancją, który rozwija się przy stawach lub ścięgnach, najczęściej w okolicy nadgarstka, dłoni lub stopy. Gangliony powstają na skutek wycieku płynu maziowego z torebki stawowej lub pochewki ścięgnistej, tworząc charakterystyczny guzek pod skórą. Najczęściej występują u osób w wieku 20-40 lat, częściej u kobiet niż u mężczyzn.

• wyrośla kostne

  Wyrośla kostne, zwane również osteofitami, to nieprawidłowe narosty kostne, które tworzą się najczęściej wokół stawów lub na kręgosłupie. Powstają głównie w przebiegu chorób zwyrodnieniowych stawów, jako efekt długotrwałego procesu naprawczego organizmu w odpowiedzi na uszkodzenie chrząstki stawowej. Wyrośla kostne mogą również powstawać w wyniku przewlekłych urazów, stanów zapalnych kości lub w przebiegu chorób metabolicznych kości.

• alergiczne zapalenie oskrzeli

  Alergiczne zapalenie oskrzeli to schorzenie układu oddechowego, będące reakcją immunologiczną na określone alergeny, takie jak pyłki roślin, roztocza kurzu domowego, pleśnie czy sierść zwierząt. Charakteryzuje się stanem zapalnym błony śluzowej oskrzeli, obrzękiem, nadprodukcją śluzu oraz nadreaktywnością dróg oddechowych. Główne objawy to: świszczący oddech, duszność (szczególnie w nocy i nad ranem), kaszel (często suchy i męczący), uczucie ucisku w klatce piersiowej oraz zmęczenie.

• sezonowy nieżyt nosa

  Sezonowy nieżyt nosa (SNN), znany również jako sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa lub sezonowa alergia, to schorzenie występujące okresowo w związku z ekspozycją na alergeny sezonowe, głównie pyłki roślin. Objawia się wodnistym wyciekiem z nosa, uczuciem zatkanego nosa, kichaniem, świądem nosa i oczu oraz łzawieniem. Objawy zwykle pojawiają się w określonych porach roku, najczęściej wiosną (alergia na pyłki drzew), latem (alergia na pyłki traw) lub jesienią (alergia na chwasty, np. ambrozję).

• reakcje polekowe

  Reakcje polekowe to niepożądane efekty uboczne wynikające z zastosowania produktów leczniczych. Mogą one przyjmować różne formy – od łagodnych, takich jak wysypka czy nudności, po ciężkie, zagrażające życiu, jak wstrząs anafilaktyczny czy zespół Stevensa-Johnsona. Występowanie reakcji polekowych zależy od wielu czynników, w tym od indywidualnej wrażliwości pacjenta, dawki leku, interakcji z innymi lekami oraz chorób współistniejących.

• tłuszczowe obumieranie skóry

  Tłuszczowe obumieranie skóry (necrobiosis lipoidica) to przewlekła choroba skóry, charakteryzująca się obecnością zmienionych zapalnie ognisk na skórze, najczęściej w obrębie goleni. Schorzenie to częściej występuje u pacjentów z cukrzycą (w ok. 60-70% przypadków), dlatego też czasem określa się je mianem necrobiosis lipoidica diabeticorum. Zmiany mają początkowo postać czerwono-brązowych grudek lub guzków, które z czasem zlewają się w większe, żółtawo-brązowe blaszki o zanikowej, lśniącej, woskowatej powierzchni z widocznym poszerzeniem naczyń (teleangiektazje).

• ciężkie zapalenie skóry po nasłonecznieniu

  Ciężkie zapalenie skóry po nasłonecznieniu (fotodermatoza) to stan chorobowy wywołany nadmierną ekspozycją na promieniowanie ultrafioletowe. Objawia się ono intensywnym zaczerwienieniem, obrzękiem, pęcherzami, złuszczaniem naskórka oraz silnym bólem i pieczeniem skóry. W najcięższych przypadkach mogą wystąpić objawy ogólnoustrojowe, takie jak gorączka, dreszcze, nudności, bóle głowy, a nawet zaburzenia świadomości.

• liszaj płaski przerostowy

  Liszaj płaski przerostowy (łac. lichen planus hypertrophicus) to rzadka odmiana liszaja płaskiego, charakteryzująca się wystąpieniem zgrubiałych, hiperkeratotycznych wykwitów skórnych. W przeciwieństwie do klasycznej postaci liszaja płaskiego, w formie przerostowej zmiany są bardziej nasilone, grube, często o brodawkowatej powierzchni. Zmiany te najczęściej lokalizują się na kończynach dolnych, szczególnie w okolicy przedgoleniowej, ale mogą występować również na innych częściach ciała.

• liszaj prosty ograniczony

  Liszaj prosty ograniczony (łac. lichen simplex circumscriptus), znany również jako neurodermitis circumscripta, to przewlekła dermatoza charakteryzująca się występowaniem dobrze odgraniczonych, zgrubiałych, czasem hiperpigmentowanych ognisk skórnych z nasilonym świądem. Najczęściej występuje u osób dorosłych, szczególnie z predyspozycją do reakcji nerwicowych, i lokalizuje się głównie na karku, twarzy, przedramionach, nadgarstkach, podudziach oraz okolicach narządów płciowych.

• opryszczkowe zapalenie skóry

  Opryszczkowe zapalenie skóry (herpetyczne zapalenie skóry) to choroba wywołana przez wirusa opryszczki pospolitej (HSV, Herpes simplex virus), najczęściej typu 1 (HSV-1) lub rzadziej typu 2 (HSV-2). Charakteryzuje się występowaniem skupisk pęcherzyków wypełnionych płynem surowiczym na podłożu rumieniowym. Zakażenie może dotyczyć skóry twarzy (głównie okolice ust), narządów płciowych, palców rąk, a także innych okolic ciała.

• neurodermatoza

  Neurodermatoza, znana również jako atopowe zapalenie skóry (AZS), to przewlekła, nawrotowa choroba zapalna skóry charakteryzująca się silnym świądem, suchością skóry oraz występowaniem zmian wypryskowych. Schorzenie to ma podłoże genetyczne i jest związane z zaburzeniami bariery naskórkowej oraz nieprawidłową odpowiedzią układu immunologicznego. Objawy neurodermatozy mogą się różnić w zależności od wieku pacjenta – u niemowląt zmiany często lokalizują się na twarzy i wyprostnych częściach kończyn, u dzieci starszych i dorosłych dominują zmiany w zgięciach stawowych, na szyi i karku.

• trądzik torbielowaty

  Trądzik torbielowaty to ciężka postać trądziku pospolitego, charakteryzująca się występowaniem głębokich, bolesnych zmian zapalnych i cyst wypełnionych ropą. W przeciwieństwie do łagodniejszych form trądziku, zmiany torbielowate sięgają głębokich warstw skóry, co powoduje powstawanie blizn i znaczne pogorszenie jakości życia pacjentów. Najczęściej dotyka młodych mężczyzn, ale może wystąpić również u kobiet.

• twardzina skóry

  Twardzina skóry (sklerodermia) to przewlekła choroba autoimmunologiczna, charakteryzująca się nadmiernym włóknieniem skóry i narządów wewnętrznych. Wyróżniamy dwie główne postaci: twardzinę układową (postać uogólniona) oraz twardzinę ograniczoną (morphea). Patogeneza obejmuje nieprawidłowe funkcjonowanie układu immunologicznego, uszkodzenie śródbłonka naczyń oraz nadmierną produkcję kolagenu i innych białek macierzy pozakomórkowej przez fibroblasty.

• psyloza

  Psyloza (psychoza psilocybinowa) to stan zaburzeń psychicznych wywołany przez spożycie grzybów zawierających psilocybinę i psilocynę, substancje halucynogenne o działaniu podobnym do LSD. Stan ten charakteryzuje się zaburzeniami percepcji, halucynacjami wzrokowymi i słuchowymi, zniekształconym poczuciem czasu oraz zaburzeniami myślenia. W ciężkich przypadkach może prowadzić do lęku, paniki, paranoi oraz tzw. bad tripów.

• zapalenie kaletki pod odciskiem nad stawem

  Zapalenie kaletki pod odciskiem nad stawem (łac. bursitis) to stan zapalny dotyczący kaletki maziowej, czyli płaskiej, wypełnionej płynem struktury, która znajduje się w miejscach narażonych na tarcie, najczęściej nad wyniosłościami kostnymi. Typowymi lokalizacjami są okolice stawu kolanowego (przedrzepkowa kaletka maziowa), łokciowego (kaletka łokciowa) oraz w okolicy palucha (kaletka pod odciskiem palucha, tzw. halluksem).

• sztywny paluch

  Sztywny paluch (hallux rigidus) to schorzenie polegające na ograniczeniu ruchomości stawu śródstopno-paliczkowego palucha, najczęściej spowodowane rozwojem zmian zwyrodnieniowych. Choroba ta charakteryzuje się bólem i sztywnością, szczególnie widoczną podczas odwodzenia i przywodzenia palucha. Z czasem dochodzi do postępującej degradacji chrząstki stawowej, tworzenia się osteofitów i ostatecznie zesztywnienia stawu.

• szpotawość piątego palca

  Szpotawość piątego palca (łac. digitus quintus varus), znana również jako palec młotkowaty lub palec szponiasty piątego palca stopy, to deformacja polegająca na przywiedzeniu piątego palca w kierunku osi stopy. Stan ten charakteryzuje się skrzywieniem palca ku osi stopy oraz często współwystępującym zgrubieniem na bocznej powierzchni paliczka podstawnego, tworzącym bolesny modzel. Szpotawość może być wrodzona lub nabyta, często związana z noszeniem niewłaściwego obuwia, nieprawidłową biomechaniką stopy lub współistniejącą płaskostopiem poprzecznym.