zapalenie ścięgien i kaletek maziowych
Wskazanie

Zapalenie ścięgien i kaletek maziowych to schorzenia narządu ruchu, które objawiają się bólem, obrzękiem i ograniczeniem ruchomości w obrębie zajętych struktur. Zapalenia te mogą mieć podłoże przeciążeniowe, pourazowe, infekcyjne lub autoimmunologiczne. Najczęściej występują w obrębie stawu barkowego (np. zespół ciasnoty podbarkowej), łokciowego (tzw. łokieć tenisisty), nadgarstka, biodra oraz okolicy stawu skokowego (zapalenie ścięgna Achillesa).

W leczeniu zapalenia ścięgien i kaletek maziowych stosuje się przede wszystkim leki przeciwzapalne i przeciwbólowe. W Polsce najpowszechniej wykorzystywane są niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) zarówno doustne, jak i miejscowe. Wśród preparatów doustnych dużą popularnością cieszą się: Diclac, Olfen, Majamil, Dicloberl (diklofenak), Ibuprom, Nurofen, Ibupar (ibuprofen), Naproxen, Anapran (naproksen) czy Meloxiram, Movalis (meloksykam). W formie miejscowej stosowane są: Diclac żel, Veral żel, Diklofenak LGO, Voltaren Emulgel (diklofenak), Ibuprom Sport, Dolgit (ibuprofen).

W przypadkach opornych na standardowe leczenie farmakologiczne stosuje się iniekcje dostawowe lub okołostawowe z glikokortykosteroidów. W Polsce stosuje się m.in. preparaty zawierające metyloprednizolon (Depo-Medrol), betametazon (Diprophos) czy triamcynolon (Kenalog). W terapii uzupełniającej wykorzystuje się leki rozluźniające mięśnie (Myorelax, Mydocalm), a przy silnym bólu również preparaty łączone, jak Nimesil (nimesulid) czy Tramal (tramadol).

Największą trudnością w leczeniu zapaleń ścięgien i kaletek maziowych jest ich przewlekły, nawracający charakter, szczególnie jeśli przyczyna pierwotna (np. przeciążenie, nieprawidłowa biomechanika) nie zostanie wyeliminowana. Pacjenci często przedwcześnie przerywają leczenie po ustąpieniu objawów bólowych, co prowadzi do nawrotów. Problematyczne jest również stosowanie NLPZ u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, nerek czy układu sercowo-naczyniowego, gdzie leki te mogą powodować poważne działania niepożądane. Dodatkowo, długotrwałe miejscowe stosowanie glikokortykosteroidów może prowadzić do zaniku tkanek i osłabienia struktur ścięgnistych, co paradoksalnie zwiększa ryzyko późniejszych urazów.

Istotnym wyzwaniem terapeutycznym jest również konieczność łączenia farmakoterapii z rehabilitacją i fizjoterapią, co wymaga od pacjenta systematyczności i zaangażowania. W przypadkach przewlekłych lub opornych na leczenie zachowawcze, może być konieczne leczenie operacyjne, co wiąże się z ryzykiem powikłań i długim okresem rekonwalescencji.