zapalenie ścięgien i mięśni
Wskazanie

Zapalenie ścięgien i mięśni (tendomiopatia) to schorzenie obejmujące stan zapalny tkanek okołostawowych, który może wystąpić na skutek przeciążenia, urazu, infekcji lub chorób układowych. Najczęściej dotyczy okolic stawu barkowego, łokcia (tzw. łokieć tenisisty), nadgarstka, biodra, kolana (tzw. kolano skoczka) oraz ścięgna Achillesa. Charakterystycznymi objawami są ból, obrzęk, ograniczenie ruchomości oraz bolesność przy palpacji.

W leczeniu farmakologicznym zapalenia ścięgien i mięśni stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Ibuprom, Nurofen, Diclac, Voltaren, Olfen, Profenid, Ketonal czy Meloxiparacetam (Paracetamol). W cięższych przypadkach stosuje się iniekcje glikokortykosteroidów (np. Diprophos, Depo-Medrol). Miejscowo pomocne są również maści i żele przeciwbólowe i przeciwzapalne, jak Voltaren Emulgel, Ketoprofen żel, Diclac żel.

W ostrej fazie zapalenia zaleca się odpoczynek i odciążenie bolesnej okolicy, stosowanie zimnych okładów oraz uniesienie kończyny. W fazie przewlekłej wprowadza się stopniowo ćwiczenia rozciągające i wzmacniające. W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne stosuje się również terapię falą uderzeniową, laseroterapię, ultradźwięki oraz zastrzyki z osocza bogatopłytkowego (PRP).

Największym wyzwaniem w leczeniu zapalenia ścięgien i mięśni jest zapobieganie nawrotom oraz chronizacji procesu zapalnego. Pacjenci często przedwcześnie powracają do aktywności fizycznej, co może prowadzić do zaostrzenia objawów. Dodatkowo, długotrwałe stosowanie NLPZ wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, nerek i układu sercowo-naczyniowego. Istotną trudnością jest również odpowiednie zróżnicowanie zapalenia ścięgien od innych schorzeń o podobnym obrazie klinicznym, takich jak uszkodzenia chrząstki stawowej czy zmiany zwyrodnieniowe.