ostre niepowikłane bakteryjne zapalenie pęcherza moczowego
Wskazanie

Ostre niepowikłane bakteryjne zapalenie pęcherza moczowego jest jedną z najczęstszych infekcji dróg moczowych (IUM), występującą głównie u kobiet. Charakteryzuje się nagłym wystąpieniem objawów takich jak dysuria (bolesne oddawanie moczu), częstomocz, parcie na mocz, ból nadłonowy oraz czasem krwiomocz. Za większość przypadków (80-90%) odpowiedzialna jest bakteria Escherichia coli, rzadziej inne enterobakterie jak Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis czy enterokoki.

Diagnostyka opiera się na objawach klinicznych oraz badaniu ogólnym moczu wykazującym obecność leukocyturii i bakteriurii. W przypadkach niepowikłanych często nie jest konieczne wykonywanie posiewu moczu, choć może on być wskazany przy nawrotach, niepowodzeniu terapii czy u pacjentów z czynnikami ryzyka.

W leczeniu stosuje się antybiotykoterapię empiryczną. W Polsce najczęściej stosowane leki to: fosfomycyna (Monural, Uromaste) w jednorazowej dawce 3g, nitrofurantoina (Nifurantin) przez 5 dni, furazydyna (Furaginum, Urofuraginum) przez 7 dni oraz trimetoprim z sulfametoksazolem (Biseptol, Bactrim) przez 3 dni. Przy wyższym ryzyku lekooporności stosuje się również fluorochinolony, np. cyprofloksacynę (Cipronex, Proxacin) lub lewofloksacynę (Levoxa, Tavanic), choć są one rezerwowane dla cięższych przypadków ze względu na narastającą oporność.

Największe trudności w leczeniu ostrego niepowikłanego zapalenia pęcherza moczowego wiążą się z rosnącą antybiotykoopornością uropatogenów. Problem stanowi zwłaszcza oporność E. coli na często stosowane antybiotyki, w tym ampicylinę, amoksycylinę czy trimetoprim z sulfametoksazolem. Wyzwaniem jest również nawrotowość infekcji, zwłaszcza u kobiet, co wymaga czasem przedłużonej profilaktyki antybiotykowej lub poszukiwania czynników predysponujących. Dodatkowym utrudnieniem bywa nieprzestrzeganie zaleceń przez pacjentów, którzy często przerywają terapię po ustąpieniu objawów, co sprzyja nawrotom i rozwojowi oporności bakterii.