oliguria
Wskazanie

Oliguria to stan charakteryzujący się zmniejszonym wydalaniem moczu, zazwyczaj poniżej 400-500 ml na dobę u dorosłych. Jest to objaw, który może wskazywać na poważne zaburzenia czynności nerek lub niedostateczną perfuzję nerek. Oliguria występuje najczęściej w przebiegu ostrego uszkodzenia nerek (AKI), niewydolności serca, odwodnienia, wstrząsu, zespołu wątrobowo-nerkowego czy po zabiegach chirurgicznych.

Leczenie oligurii zależy od jej przyczyny. W przypadku odwodnienia stosuje się dożylną podaż płynów (np. 0,9% NaCl, płyn Ringera). Przy niewydolności serca wykorzystuje się diuretyki pętlowe jak Furosemid (Furosemidum), Trifas (Torasemid) czy Diuver (Torasemid). W ciężkich przypadkach oliguria może wymagać zastosowania technik nerkozastępczych. W leczeniu oligotemii spowodowanej niewydolnością krążenia mogą być stosowane leki inotropowe jak Dobutamina (Dobutamine), Dopamina (Dopaminum) czy Levonor (Norepinefryna).

Główną trudnością w leczeniu pacjentów z oligurią jest szybka identyfikacja przyczyny tego stanu. Opóźnienie diagnostyki i niewłaściwe leczenie może prowadzić do nieodwracalnego uszkodzenia nerek i rozwoju przewlekłej choroby nerek. Monitorowanie bilansu płynów, ciśnienia tętniczego i parametrów nerkowych stanowi kluczowy element postępowania. Szczególnym wyzwaniem jest leczenie oligurii u pacjentów z wielonarządową niewydolnością, gdzie interwencje muszą uwzględniać złożone zależności między układami.

Oliguria związana z ostrym uszkodzeniem nerek często wymaga interdyscyplinarnego podejścia z udziałem nefrologa. W takich przypadkach konieczne jest kompleksowe leczenie przyczynowe oraz rozważenie terapii nerkozastępczej, gdy standardowe metody zawodzą. Nowoczesne biomarkery uszkodzenia nerek mogą pomóc we wczesnej identyfikacji pacjentów wymagających intensywnego leczenia.