nudności i wymioty wywołane chemioterapią cytotoksyczną
Wskazanie
Nudności i wymioty wywołane chemioterapią cytotoksyczną (CINV – Chemotherapy-Induced Nausea and Vomiting) to jedne z najczęstszych i najbardziej uciążliwych działań niepożądanych leczenia onkologicznego. Występują one u 70-80% pacjentów poddawanych chemioterapii, przy czym ich nasilenie zależy od potencjału emetogennego zastosowanych cytostatyków. Wyróżnia się nudności i wymioty ostre (występujące w ciągu 24 godzin od podania chemioterapii), opóźnione (po upływie 24 godzin, mogące trwać do 5 dni) oraz wyprzedzające (występujące przed podaniem kolejnego cyklu chemioterapii jako reakcja warunkowa).
W leczeniu i profilaktyce CINV stosuje się przede wszystkim antagonistów receptora 5-HT3 (setronów), takich jak ondansetron (Zofran, Atossa, Ondansetron Accord), granisetron (Granisol, Sancuso) czy palonosetron (Aloxi). Kluczową rolę odgrywają również antagoniści receptora NK-1, takie jak aprepitant (Emend) i jego postać dożylna – fosaprepitant (Ivemend) oraz netupitant w połączeniu z palonosetronem (Akynzeo). Ważnym elementem terapii są też kortykosteroidy, głównie deksametazon (Dexaven, Pabi-Dexamethason).
W przypadku nudności i wymiotów opornych stosuje się również olanzapinę (Zolafren, Zolaxa, Zalasta) oraz leki przeciwwymiotne o innym mechanizmie działania jak metoklopramid (Metoclopramidum WZF) czy tietylperazyna (Torecan). U pacjentów z nudnościami wyprzedzającymi skuteczne mogą być benzodiazepiny, np. lorazepam (Lorafen).
Największe trudności w leczeniu CINV dotyczą wymiotów opóźnionych i wyprzedzających. Wymioty opóźnione słabiej odpowiadają na standardowe leczenie przeciwwymiotne, szczególnie po chemioterapii zawierającej cisplatynę. Z kolei wymioty wyprzedzające, mające podłoże psychogenne, często są oporne na klasyczne leki przeciwwymiotne. Dodatkowo, u pacjentów z wielokrotnymi cyklami chemioterapii może rozwinąć się tolerancja na leki przeciwwymiotne. Istotnym wyzwaniem pozostaje również indywidualizacja profilaktyki przeciwwymiotnej w oparciu o czynniki ryzyka związane z pacjentem (płeć żeńska, młody wiek, wcześniejsze doświadczenia z chorobą lokomocyjną czy nudnościami ciążowymi zwiększają ryzyko CINV).
Lista leków z tym wskazaniem
-
Ondansetron B. Braun – Roztwór do infuzji – 0,16 mg/ml
Jest to roztwór do infuzji zawierający ondansetron chlorowodorku dwuwodnego, stosowany w dawkach 0,08 mg/ml lub 0,16 mg/ml. Preparat zawiera również substancje pomocnicze, takie jak sód cytrynian dwuwodny i chlorek sodu. Lek stosuje się w zapobieganiu i leczeniu nudności oraz wymiotów wywołanych chemioterapią, radioterapią oraz po zabiegach chirurgicznych. Może być podawany zarówno dorosłym, jak i dzieciom od 1 miesiąca życia, w zależności od wskazań.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Ondansetron B. Braun 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań – Roztwór do wstrzykiwań – 2 mg/ml
Preparat zawiera ondansetron w formie chlorowodorku dwuwodnego, podawanego w postaci roztworu do wstrzykiwań. Lek stosuje się w zapobieganiu oraz leczeniu nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym. Może być wykorzystywany zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, w zależności od wskazań. Substancje pomocnicze obecne w preparacie to m.in. sód cytrynian dwuwodny i chlorek sodu.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Ondansetron B. Braun – Roztwór do infuzji – 0,08 mg/ml
Produkt leczniczy jest roztworem do infuzji zawierającym ondansetron w postaci chlorowodorku dwuwodnego oraz pomocnicze substancje, takie jak sód cytrynian dwuwodny i chlorek sodu. Stosuje się go w zapobieganiu i leczeniu nudności oraz wymiotów wywołanych chemioterapią, radioterapią oraz okresem pooperacyjnym. Preparat jest dostępny w dwóch stężeniach i dedykowany zarówno dla dorosłych, jak i dzieci powyżej 6 miesiąca życia. Cechuje go przezroczysta, bezbarwna forma roztworu wodnego przeznaczonego do podawania dożylnego.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku