nietrzymanie moczu z powodu parć naglących
Wskazanie

Nietrzymanie moczu z powodu parć naglących (inaczej nietrzymanie moczu z naglącym parciem lub nietrzymanie moczu naglące) to stan, w którym pacjent odczuwa nagłą, trudną do opanowania potrzebę oddania moczu, po której następuje mimowolne oddanie moczu. Jest to jedna z najczęstszych form nietrzymania moczu, szczególnie u osób starszych. Stan ten wynika z nadaktywności mięśnia wypieracza pęcherza moczowego, który kurczy się niezależnie od woli pacjenta.

Nietrzymanie moczu z powodu parć naglących może być spowodowane wieloma czynnikami, w tym infekcjami dróg moczowych, kamicą moczową, przerostem gruczołu krokowego u mężczyzn, zmianami poporodowymi u kobiet, zaburzeniami neurologicznymi, a także może być skutkiem starzenia się organizmu. Diagnostyka obejmuje badanie ogólne moczu, USG układu moczowego, badanie urodynamiczne oraz ocenę dzienniczka mikcji.

Leczenie nietrzymania moczu z powodu parć naglących obejmuje farmakoterapię, w której stosuje się przede wszystkim leki antycholinergiczne, które hamują skurcze mięśnia wypieracza. W Polsce dostępne są takie preparaty jak: Vesicare (solifenacyna), Detrusitol (tolterodyna), Ditropan (oksybutynina), Toviaz (fezoterodyna) oraz Betmiga (mirabegron), który jest agonistą receptorów β3-adrenergicznych. Nowsze leki, takie jak Noqturina (desmopresyna) stosowane są w przypadku nokturii.

W leczeniu nietrzymania moczu z powodu parć naglących wykorzystuje się również metody niefarmakologiczne, takie jak trening pęcherza moczowego, ćwiczenia mięśni dna miednicy (ćwiczenia Kegla), elektrostymulacja, biofeedback, a w przypadkach opornych na leczenie – iniekcje toksyny botulinowej do pęcherza moczowego lub neuromodulacja nerwów krzyżowych.

Największe trudności w leczeniu nietrzymania moczu z powodu parć naglących to często występujące działania niepożądane leków antycholinergicznych (suchość w ustach, zaparcia, niewyraźne widzenie), które mogą prowadzić do przerwania terapii. Dodatkowo, u starszych pacjentów problem stanowi polipragmazja i interakcje lekowe. Wyzwaniem jest również nieskuteczność terapii farmakologicznej u części pacjentów oraz nawroty objawów po zakończeniu leczenia. Istotną trudnością jest także psychologiczny aspekt choroby – pacjenci często wstydzą się swoich dolegliwości, co opóźnia diagnozę i leczenie, a także prowadzi do izolacji społecznej i obniżenia jakości życia.