zespół nadreaktywnego pęcherza moczowego
Wskazanie

Zespół nadreaktywnego pęcherza moczowego (ang. Overactive Bladder Syndrome, OAB) charakteryzuje się występowaniem parć naglących, z możliwym towarzyszącym nietrzymaniem moczu, częstomoczem oraz nokturią, przy braku infekcji dróg moczowych lub innych oczywistych patologii. Występuje u około 16-17% populacji dorosłych, częściej u kobiet, a częstość wzrasta z wiekiem.

Patofizjologia OAB wiąże się z zaburzeniami w obrębie mięśnia wypieracza pęcherza, który wykazuje nadmierną aktywność skurczową podczas fazy gromadzenia moczu. W diagnostyce kluczowe jest szczegółowe badanie podmiotowe, przedmiotowe, badanie ogólne i posiew moczu, dzienniczek mikcji oraz badanie ultrasonograficzne z oceną zalegania moczu po mikcji.

Leczenie farmakologiczne pierwszego rzutu opiera się na lekach antymuskarynowych, które blokują receptory muskarynowe w pęcherzu moczowym. W Polsce dostępne są m.in.: Vesicare, Ditropan, Uroflow, Emselex, Toviaz i Vesitrim (solifenacyna, oksybutynina, tolterodyna, darifenacyna, fezoterodyna). Alternatywą są leki z grupy β3-adrenomimetyków, jak Betmiga (mirabegron), które relaksują mięsień wypieracz bez wpływu na fazę mikcji, powodując mniej działań niepożądanych niż leki antymuskarynowe.

Największą trudnością w leczeniu OAB jest niska adherencja pacjentów do terapii, spowodowana działaniami niepożądanymi leków antymuskarynowych (suchość w jamie ustnej, zaparcia, nieostre widzenie, senność) oraz często niezadowalająca skuteczność monoterapii. U pacjentów opornych na farmakoterapię rozważa się terapie drugiej linii, takie jak iniekcje toksyny botulinowej do wypieracza pęcherza, neuromodulację nerwów krzyżowych czy terapie behawioralne.

Kompleksowe podejście do pacjenta z OAB powinno obejmować również modyfikację stylu życia (kontrola ilości przyjmowanych płynów, unikanie kofeiny i alkoholu), trening pęcherza oraz ćwiczenia mięśni dna miednicy, które mogą istotnie poprawić jakość życia pacjentów i zmniejszyć nasilenie objawów.