nadciśnienie tętnicze ze współistniejącym przewlekłym zespołem wieńcowym
Wskazanie

Nadciśnienie tętnicze ze współistniejącym przewlekłym zespołem wieńcowym to często spotykane połączenie chorób układu sercowo-naczyniowego, które wzajemnie się potęgują. Nadciśnienie tętnicze, definiowane jako wartości ciśnienia ≥140/90 mmHg, jest istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju choroby wieńcowej, a jednocześnie jej obecność zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych u pacjentów z już rozpoznaną chorobą wieńcową.

Leczenie pacjentów z takim połączeniem schorzeń wymaga kompleksowego podejścia, a celem terapii jest nie tylko normalizacja wartości ciśnienia tętniczego (docelowo <130/80 mmHg), ale również poprawa ukrwienia mięśnia sercowego i zapobieganie incydentom wieńcowym. W farmakoterapii preferowane są leki o udowodnionym korzystnym wpływie na rokowanie w obu jednostkach chorobowych.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego ze współistniejącym przewlekłym zespołem wieńcowym stosuje się przede wszystkim beta-adrenolityki (np. Concor, Betaloc ZOK, Nebilet), inhibitory konwertazy angiotensyny (np. Prestarium, Tritace, Enarenal), antagonistów receptora AT1 dla angiotensyny II (np. Lorista, Micardis, Valsacor), antagonistów wapnia (np. Amlozek, Norvasc, Agen), a także diuretyki tiazydopodobne (np. Indapen, Tertensif). Bardzo często stosuje się preparaty złożone, zawierające dwa lub trzy leki hipotensyjne (np. Triplixam, Co-Prestarium, Valtricom).

Dodatkowo pacjenci z przewlekłym zespołem wieńcowym powinni otrzymywać leki przeciwpłytkowe (np. Acard, Polocard, Plavix), statyny (np. Atoris, Rosucard, Zaranta) w celu osiągnięcia docelowego stężenia cholesterolu LDL, a w razie potrzeby również leki przeciwdławicowe, takie jak długo działające nitraty (np. Effox, Mono Mack, Nitroderm).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i współistniejącym przewlekłym zespołem wieńcowym obejmują utrzymanie optymalnej kontroli ciśnienia tętniczego bez wywoływania nadmiernego spadku ciśnienia (zwłaszcza rozkurczowego), który mógłby pogorszyć perfuzję wieńcową. Dodatkowym wyzwaniem jest polipragmazja wynikająca z konieczności stosowania wielu leków oraz potencjalne interakcje lekowe. Istotnym problemem jest również często występująca u tych pacjentów oporność nadciśnienia tętniczego oraz trudności w osiągnięciu docelowych wartości parametrów lipidowych pomimo intensywnego leczenia.

Należy pamiętać, że leczenie farmakologiczne powinno być zawsze połączone z modyfikacją stylu życia, w tym z regularną aktywnością fizyczną dostosowaną do możliwości pacjenta, dietą z ograniczeniem soli i tłuszczów nasyconych, utrzymaniem prawidłowej masy ciała oraz zaprzestaniem palenia tytoniu.