ból ortopedyczny
Wskazanie

Ból ortopedyczny odnosi się do bólu związanego z układem mięśniowo-szkieletowym, obejmującym kości, stawy, mięśnie, ścięgna i więzadła. Może być wynikiem urazu, przeciążenia, zwyrodnienia lub chorób układowych. Dolegliwości ortopedyczne mogą mieć charakter ostry, powstały w wyniku urazów, lub przewlekły, rozwijający się przez miesiące lub lata, jak w przypadku choroby zwyrodnieniowej stawów.

W leczeniu bólu ortopedycznego stosuje się różne grupy leków. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) są podstawą farmakoterapii – należą do nich preparaty zawierające diklofenak (Diclac, Dicloratio, Dicloduo), ibuprofen (Ibuprom, Nurofen, Ibufen), naproxen (Anapran, Apranax), meloksykam (Movalis, Meloxistad) czy celekoksyb (Celebrex). W ciężkich przypadkach stosuje się leki opioidowe jak tramadol (Poltram, Tramal) lub preparaty złożone jak tramadol z paracetamolem (Poltram Combo, Zaldiar).

Uzupełnieniem terapii są leki miejscowe w postaci maści, żeli i plastrów zawierające NLPZ (Voltaren, Diclac Lipogel, Iwostin), substancje rozgrzewające (Capsagamma, Finalgon) lub chłodzące. W leczeniu bólu neuropatycznego ortopedycznego stosuje się również pregabalinę (Lyrica, Pregabalin Zentiva), gabapentynę (Neurontin, Gabapentin Teva) oraz leki przeciwdepresyjne.

Największe trudności w leczeniu bólu ortopedycznego dotyczą przypadków przewlekłych, gdzie poza farmakoterapią konieczne jest kompleksowe podejście obejmujące fizjoterapię, modyfikację aktywności i niekiedy interwencję chirurgiczną. Problematyczne jest również leczenie pacjentów ze współistniejącymi chorobami, które ograniczają możliwość stosowania NLPZ (np. choroby układu pokarmowego, nerek czy serca). Długotrwałe stosowanie leków przeciwbólowych, zwłaszcza opioidów, niesie ryzyko uzależnienia i działań niepożądanych, co wymaga stałego monitorowania pacjenta i okresowej weryfikacji planu leczenia.