Właściwości farmakokinetyczne
Telmisartan
Telmisartan charakteryzuje się średnią biodostępnością bezwzględną około 50%, z wartościami 42% dla dawki 40 mg i 58% dla dawki 160 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w czasie 0,5-1,5 godziny po podaniu doustnym, a farmakokinetyka wykazuje nieliniowość w zakresie dawek 20-160 mg, z nieproporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC przy dawkach powyżej 40 mg. Telmisartan wiąże się silnie z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 500 l, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenianie w tkankach. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie do glukuronidów, bez udziału izoenzymów cytochromu P450, a okres półtrwania eliminacyjnego przekracza 20 godzin. Eliminacja następuje głównie z kałem (>97% dawki) w postaci niezmienionej, z minimalnym wydalaniem z moczem (<1%). Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, co jest wysoką wartością w stosunku do przepływu wątrobowego.
- Właściwości farmakokinetyczne telmisartanu – wchłanianie
- Dystrybucja telmisartanu
- Metabolizm telmisartanu
- Eliminacja telmisartanu
- Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów
- Różnice związane z płcią
- Pacjenci w podeszłym wieku
- Dzieci i młodzież
- Zaburzenia czynności nerek
- Zaburzenia czynności wątroby
- Farmakokinetyka telmisartanu w połączeniu z innymi substancjami
- Telmisartan z hydrochlorotiazydem
- Telmisartan z amlodypiną
- Telmisartan, amlodypina i hydrochlorotiazyd
- Zestawienie głównych parametrów farmakokinetycznych
Właściwości farmakokinetyczne telmisartanu – wchłanianie
Telmisartan jest szybko, lecz w różnym stopniu wchłaniany z przewodu pokarmowego. Średnia wartość biodostępności bezwzględnej wynosi około 50%.12
Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane po 0,5 do 1,5 godziny od podania doustnego.34
Jeżeli telmisartan jest przyjmowany z pokarmem, to zmniejszenie pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC0-∞) wynosi w przybliżeniu od 6% (dla dawki 40 mg) do 19% (dla dawki 160 mg). Interesujący jest fakt, że przez pierwsze 3 godziny od przyjęcia leku stężenie w osoczu jest podobne, niezależnie od tego, czy telmisartan był przyjęty na czczo, czy z pokarmem.56
Badania całkowitej biodostępności telmisartanu wykazały, że przyjmowane dawki mają wpływ na ten parametr. Dla dawki 40 mg całkowita biodostępność wynosi 42%, a dla dawki 160 mg – 58%.78
Liniowość/nieliniowość wchłaniania
Niewielkie zmniejszenie wartości AUC spowodowane przyjmowaniem z pokarmem nie powinno powodować zmniejszenia skuteczności terapeutycznej.910
Warto podkreślić, że w przypadku telmisartanu brak jest liniowej zależności między dawkami a stężeniem w osoczu krwi. Cmax i w mniejszym stopniu AUC zwiększają się nieproporcjonalnie po dawkach większych niż 40 mg.1112
Farmakokinetyka doustnie podanego telmisartanu jest nieliniowa w zakresie dawek od 20 mg do 160 mg, ze zwiększeniem stężenia w osoczu (Cmax i AUC) większym niż proporcjonalne do zwiększenia dawki.1314
Dystrybucja telmisartanu
Telmisartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza (>99,5%), szczególnie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną.1516
Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi około 500 l, co wskazuje na dodatkowe łączenie się z tkankami poza przestrzenią naczyniową.1718
Metabolizm telmisartanu
Telmisartan jest metabolizowany w procesie sprzęgania do pochodnych glukuronidowych związków macierzystych.1920
Nie obserwowano aktywności farmakologicznej dla tych metabolitów.2122
Glukuronid związku macierzystego jest jedynym metabolitem znalezionym u ludzi. Po podaniu pojedynczej dawki znakowanego 14C telmisartanu, glukuronid stanowił około 11% mierzonej radioaktywności w osoczu.2324
W metabolizmie telmisartanu nie biorą udziału izoenzymy cytochromu P450.2526
Eliminacja telmisartanu
Farmakokinetykę eliminacji telmisartanu opisuje krzywa wykładnicza, z okresem półtrwania w fazie eliminacji przekraczającym 20 godzin.2728
Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększa się nieproporcjonalnie do dawki. Nie wykazano, aby telmisartan stosowany w zalecanych dawkach ulegał kumulacji mającej znaczenie kliniczne.2930
Po podaniu doustnym (i dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Całkowite wydalanie z moczem wynosi <1% podanej dawki.3132
Całkowity klirens osoczowy (Cltot) telmisartanu jest duży (około 1000 ml/min) w porównaniu z przepływem wątrobowym krwi (około 1500 ml/min).3334
Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów
Różnice związane z płcią
Obserwowano różnice w stężeniu telmisartanu w osoczu między płciami. U kobiet stężenie maksymalne (Cmax) oraz pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) były, odpowiednio, około 3- i 2-krotnie większe niż u mężczyzn.3536
Pomimo tych różnic w stężeniach osoczowych, w badaniach klinicznych nie wykazano istotnie wzmożonej reakcji na lek lub zwiększonej częstości występowania niedociśnienia ortostatycznego u kobiet.3738
Pacjenci w podeszłym wieku
Farmakokinetyka telmisartanu nie różni się u pacjentów w podeszłym wieku i w wieku poniżej 65 lat.3940
Dzieci i młodzież
Farmakokinetykę dwóch dawek telmisartanu (1 mg/kg i 2 mg/kg) oceniono u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do <18 lat (n=57) po przyjmowaniu leku przez cztery tygodnie. Badanie obejmowało ustalenie stanu stacjonarnego telmisartanu u dzieci i młodzieży oraz zbadanie różnic związanych z wiekiem.4142
Chociaż badanie było zbyt małe, by umożliwić pełną ocenę farmakokinetyki u dzieci w wieku poniżej 12 lat, wyniki są zasadniczo zgodne z wynikami dotyczącymi dorosłych i potwierdzają nieliniowość telmisartanu, zwłaszcza w przypadku wartości Cmax.4344
Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych oraz z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek obserwowano dwukrotne zwiększenie stężenia telmisartanu w osoczu.4546
Natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek poddawanych hemodializie obserwowano zmniejszone stężenia w osoczu.4748
Telmisartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza u pacjentów z niewydolnością nerek i nie może być usunięty poprzez hemodializę.4950
Okres półtrwania w fazie eliminacji pozostaje niezmieniony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.5152
Na podstawie niewielkiego doświadczenia z pacjentami z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min, średnio około 50 ml/min) nie ma potrzeby dostosowania dawki u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek.5354
Zaburzenia czynności wątroby
Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wykazały zwiększenie biodostępności bezwzględnej prawie do 100%.5556
Okres półtrwania w fazie eliminacji nie ulega zmianie u pacjentów z niewydolnością wątroby.5758
Farmakokinetyka telmisartanu w połączeniu z innymi substancjami
Telmisartan z hydrochlorotiazydem
Łączne podawanie hydrochlorotiazydu i telmisartanu zdaje się nie wpływać u zdrowych pacjentów na farmakokinetykę żadnej z substancji.5960
Telmisartan z amlodypiną
Szybkość i stopień wchłaniania produktu leczniczego z telmisartanem i amlodypiną są równoważne dla biodostępności telmisartanu i amlodypiny podawanych w oddzielnych tabletkach.61
Telmisartan, amlodypina i hydrochlorotiazyd
Łączne podawanie amlodypiny, hydrochlorotiazydu i telmisartanu zdaje się nie wpływać u zdrowych pacjentów na farmakokinetykę żadnej z substancji.62
Zestawienie głównych parametrów farmakokinetycznych
| Parametr | Wartość |
|---|---|
| Biodostępność bezwzględna | ~50% (42% dla dawki 40 mg, 58% dla dawki 160 mg) |
| Czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax) | 0,5-1,5 godziny |
| Wiązanie z białkami osocza | >99,5% (głównie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną) |
| Objętość dystrybucji (Vdss) | ~500 l |
| Główny sposób metabolizmu | Sprzęganie do glukuronidów (bez udziału CYP450) |
| Okres półtrwania w fazie eliminacji | >20 godzin |
| Główna droga eliminacji | Kał (>97% dawki), w postaci niezmienionej |
| Wydalanie z moczem | <1% dawki |
| Całkowity klirens osoczowy (Cltot) | ~1000 ml/min |
Ta tabela przedstawia zestawienie najważniejszych parametrów farmakokinetycznych telmisartanu na podstawie danych z charakterystyk poszczególnych produktów leczniczych.6364
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania