Właściwości farmakokinetyczne
Hemina

Właściwości farmakokinetyczne heminy

Hemina jest substancją biologicznie czynną stosowaną w leczeniu porfirii. Dane farmakokinetyczne heminy opierają się na badaniach przeprowadzonych zarówno u zdrowych ochotników, jak i u pacjentów z porfirią po dożylnym podaniu tej substancji.¹

Podstawowe parametry farmakokinetyczne

Badania farmakokinetyczne heminy ludzkiej po podaniu dożylnym w dawce 3 mg/kg masy ciała wykazały następujące parametry (średnia ± odchylenie standardowe):

²

Farmakokinetyka po podaniu wielokrotnym

Wykazano, że w przypadku wielokrotnego podawania produktu Human Hemin Orphan Europe w postaci powtarzanych infuzji dożylnych, dochodzi do wydłużenia okresu biologicznego półtrwania hemu w organizmie. Po czwartym wlewie okres półtrwania wydłuża się do 18,1 godziny, co stanowi istotne wydłużenie w porównaniu z 10,8 godziny obserwowanymi po pojedynczej infuzji.³

Formulacja i dawkowanie

Produkt Human Hemin Orphan Europe występuje w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 25 mg/ml. Jedna ampułka o pojemności 10 ml zawiera 250 mg ludzkiej heminy. Po rozcieńczeniu ampułki w 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu, stężenie heminy w roztworze do infuzji wynosi 2273 mikrogramy na ml.⁴

Właściwości fizyczne produktu

Human Hemin Orphan Europe jest ciemno zabarwionym koncentratem do sporządzania roztworu do infuzji. Ze względu na swoje właściwości fizykochemiczne, produkt wymaga odpowiedniego rozcieńczenia przed podaniem dożylnym, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję w organizmie.⁵

Należy zauważyć, że produkt zawiera etanol 96% (1 g / 10 ml) jako substancję pomocniczą, co może mieć znaczenie kliniczne u niektórych grup pacjentów i wpływać na biodostępność heminy.⁶

Kliniczna interpretacja parametrów farmakokinetycznych

Stosunkowo mała objętość dystrybucji heminy (3,4 ± 0,9 l) wskazuje na jej ograniczoną dystrybucję w organizmie, głównie w przestrzeni wewnątrznaczyniowej i w wątrobie. Jest to zgodne z fizjologiczną rolą hemu jako podstawowego składnika hemoglobiny i innych hemoprotein.⁷

Okres półtrwania heminy w fazie eliminacji wynoszący 10,8 ± 1,6 godziny po pojedynczym podaniu i wydłużający się do 18,1 godziny po wielokrotnych infuzjach, determinuje częstotliwość dawkowania w praktyce klinicznej. Zjawisko wydłużenia okresu półtrwania może być związane z nasyceniem mechanizmów eliminacji lub z kumulacją substancji w tkankach.⁸

Klirens osocza wynoszący 3,7 ± 1,2 ml/min wskazuje na stosunkowo powolne usuwanie heminy z organizmu, co przekłada się na utrzymywanie jej stężenia terapeutycznego przez dłuższy czas po podaniu.⁹