Przedawkowanie
Glicyna

Glicyna, będąca aminokwasem endogennym stosowanym w preparatach do żywienia pozajelitowego, może wywołać poważne powikłania kliniczne w przypadku przedawkowania. Szczególnie narażeni są pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, u których dochodzi do akumulacji aminokwasu. Przedawkowanie objawia się m.in. nudnościami, wymiotami, bólami głowy, dreszczami, kwasicą metaboliczną, hiperamonemią oraz zaburzeniami równowagi elektrolitowej i płynowej (obrzęki, hiperwolemia). Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia aminokwasów, elektrolitów, amoniaku oraz ocenie funkcji nerek i wątroby. Szybkość infuzji powinna być ściśle kontrolowana, aby nie przekraczać zdolności metabolicznych organizmu.

Przedawkowanie substancji – glicyna

Glicyna (kwas aminooctowy) jest aminokwasem niezbędnym dla organizmu, występującym w wielu preparatach do żywienia pozajelitowego. Mimo że glicyna jest substancją endogenną, jej nadmierne podanie może prowadzić do szeregu poważnych konsekwencji klinicznych. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące zagrożeń związanych z przedawkowaniem glicyny, objawów towarzyszących temu stanowi oraz zalecanego postępowania terapeutycznego.1

Mechanizm przedawkowania i fizjologiczne konsekwencje

Glicyna, będąc podstawowym aminokwasem endogennym, uczestniczy w wielu procesach metabolicznych organizmu. Przedawkowanie tego aminokwasu może zaburzyć fizjologiczną równowagę w organizmie. Podczas infuzji roztworów zawierających glicynę z szybkością większą niż zalecana lub podaniu zbyt dużej objętości, mogą wystąpić reakcje nietolerancji związane z przekroczeniem zdolności organizmu do metabolizowania aminokwasów.2 3

Szczególnie niebezpieczne jest podawanie preparatów zawierających glicynę pacjentom z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, gdyż prowadzi to do akumulacji aminokwasu i nasilenia objawów niepożądanych.4

Czynniki ryzyka przedawkowania

Istnieje kilka czynników zwiększających ryzyko wystąpienia objawów przedawkowania glicyny:

  • Zaburzenia czynności nerek – ograniczają wydalanie nadmiaru aminokwasów5
  • Zaburzenia czynności wątroby – upośledzają metabolizm aminokwasów6
  • Zbyt duża szybkość infuzji – przekracza możliwości metaboliczne organizmu7
  • Podanie zbyt dużej objętości preparatu – prowadzi do przeciążenia płynami8

Objawy kliniczne przedawkowania

Przedawkowanie glicyny jako składnika preparatów do żywienia pozajelitowego objawia się szeregiem symptomów, które można podzielić na kilka kategorii:9

Kategoria objawów Objawy kliniczne Mechanizm
Zaburzenia żołądkowo-jelitowe Nudności, wymioty, utrata apetytu, ból żołądka Reakcje nietolerancji związane z nadmiernym obciążeniem metabolicznym
Objawy neurologiczne Ból głowy, dreszcze, zaburzenia świadomości Zaburzenia równowagi aminokwasowej wpływające na funkcje OUN
Zaburzenia metaboliczne Kwasica metaboliczna, azotemia, hiperamonemia Nadmierne obciążenie metaboliczne i zaburzenia w cyklu mocznikowym
Objawy nerkowe Zwiększone wydalanie aminokwasów przez nerki Mechanizm kompensacyjny eliminacji nadmiaru aminokwasów
Zaburzenia równowagi płynowej Obrzęki obwodowe, obrzęk płuc, hiperwolemia Nieprawidłowa osmolalność osocza i retencja płynów
Objawy ogólnoustrojowe Gorączka, zmęczenie, zaczerwienienie skóry Reakcja organizmu na nadmierne obciążenie metaboliczne

Ważnym aspektem przedawkowania glicyny jest możliwość wystąpienia zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza jeśli aminokwas podawany jest w preparatach zawierających elektrolity.10

Diagnostyka przedawkowania

Diagnostyka przedawkowania glicyny opiera się na obrazie klinicznym oraz badaniach laboratoryjnych. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy wykonać następujące badania:11

  • Oznaczenie stężenia aminokwasów w surowicy
  • Ocena równowagi kwasowo-zasadowej
  • Oznaczenie poziomu elektrolitów w surowicy
  • Oznaczenie stężenia amoniaku
  • Ocena funkcji nerek (mocznik, kreatynina)
  • Ocena funkcji wątroby (enzymy wątrobowe)

Postępowanie w przypadku przedawkowania

W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania glicyny należy wdrożyć następujące postępowanie:12

  1. Natychmiastowe przerwanie infuzji – stanowi to podstawowe działanie terapeutyczne
  2. Leczenie objawowe – ukierunkowane na korekty zaburzeń metabolicznych i elektrolitowych
  3. Monitorowanie parametrów życiowych – kontrola funkcji układu oddechowego i krążenia
  4. Profilaktyka i leczenie powikłań – obserwacja pod kątem obrzęku płuc, kwasicy metabolicznej
  5. W ciężkich przypadkach – zastosowanie hemodializy, hemofiltracji lub hemodiafiltracji13

Istotne jest, że nie istnieje specyficzne antidotum w przypadku przedawkowania glicyny.14 Postępowanie ratunkowe koncentruje się na leczeniu objawowym i korygowaniu zaistniałych zaburzeń.15

Monitorowanie pacjenta po przedawkowaniu

Po ustabilizowaniu stanu pacjenta i ustąpieniu objawów przedawkowania konieczne jest dalsze monitorowanie kliniczne i laboratoryjne. Jeśli ponowna infuzja preparatów zawierających glicynę jest wskazana, należy stosować zredukowane dawki i ściśle monitorować stan pacjenta.16

Zapobieganie przedawkowaniu

Najskuteczniejszą metodą zapobiegania przedawkowaniu glicyny jest przestrzeganie zaleceń dotyczących dawkowania i szybkości infuzji preparatów zawierających ten aminokwas. Szczególnie istotne jest dostosowanie dawki do stanu klinicznego pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem funkcji nerek i wątroby.17

Konieczne jest również dokładne monitorowanie parametrów biochemicznych podczas podawania żywienia pozajelitowego, aby wcześnie wykryć potencjalne zaburzenia metaboliczne związane z przedawkowaniem glicyny.18

Podsumowanie ryzyka związanego z przedawkowaniem glicyny

Przedawkowanie glicyny jako składnika preparatów do żywienia pozajelitowego może prowadzić do szeregu poważnych zaburzeń metabolicznych i hemodynamicznych. Najczęstsze objawy obejmują nudności, wymioty, dreszcze, ból głowy oraz zwiększone wydalanie aminokwasów przez nerki. W ciężkich przypadkach może dochodzić do kwasicy metabolicznej, hiperamonemii i zaburzeń elektrolitowych.19

Kluczowe znaczenie ma wczesne rozpoznanie objawów przedawkowania i natychmiastowe przerwanie infuzji. Szybkie wdrożenie odpowiedniego postępowania terapeutycznego pozwala zapobiec rozwojowi ciężkich powikłań i ograniczyć ryzyko trwałych następstw. W przypadku ponownego rozpoczęcia żywienia pozajelitowego po incydencie przedawkowania, niezbędne jest dostosowanie dawki i ścisłe monitorowanie stanu pacjenta.20

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl