Leki zawierające w składzie
Bordetella pertussis
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
Bordetella pertussis to gram-ujemna pałeczka, która jest głównym czynnikiem etiologicznym krztuśca (koklusz). Bakteria ta kolonizuje nabłonek rzęskowy dróg oddechowych człowieka, gdzie produkuje liczne toksyny wywołujące charakterystyczne objawy choroby. Główne czynniki wirulencji B. pertussis to toksyna krztuścowa (PT), cytotoksyna tchawicza (TCT), adenylcyklaza-hemolizyna (ACT) oraz filamentowa hemaglutynina (FHA).
Diagnostyka zakażeń B. pertussis obejmuje metody mikrobiologiczne (posiew), serologiczne (oznaczanie przeciwciał przeciw toksynom) oraz molekularne (PCR). Posiew bakteriologiczny jest najbardziej swoisty, ale jego czułość spada wraz z czasem trwania choroby i po uprzednim leczeniu antybiotykami.
W leczeniu zakażeń B. pertussis stosuje się przede wszystkim antybiotyki makrolidowe. Do najczęściej używanych leków należą: Azitromycyna (Sumamed, Azibiot, Azithromycinum), Klarytromycyna (Klacid, Fromilid, Lekoklar) oraz Erytromycyna (Erythromycinum, Davercin). W przypadkach oporności na makrolidy można zastosować kotrimoksazol (Biseptol, Bactrim).
Największą zaletą wczesnego rozpoznania i leczenia zakażeń B. pertussis jest możliwość skrócenia okresu zakaźności (od około 3 tygodni do 5 dni po włączeniu antybiotyku), co ma kluczowe znaczenie epidemiologiczne. Wczesna antybiotykoterapia może także złagodzić przebieg choroby, jeśli zostanie wdrożona w fazie katarowej.
Najpoważniejszym zagrożeniem związanym z zakażeniem B. pertussis są powikłania, szczególnie u niemowląt (zapalenie płuc, bezdechy, encefalopatia, zgon). Dla lekarza istotne jest, że typowy napadowy kaszel może nie występować u niemowląt poniżej 6 miesiąca życia oraz u pacjentów częściowo uodpornionych, co utrudnia rozpoznanie. Najskuteczniejszą metodą zapobiegania zakażeniom jest profilaktyka swoista w postaci szczepień ochronnych.
Lista leków z tym składnikiem
-
DTP-Szczepionka błoniczo-tężcowo-krztuścowa adsorbowana – Zawiesina do wstrzykiwań – nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego, nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego i nie mniej niż 4 j.m. zawiesiny inaktywowanego szczepu Bordetella pertussis/0,5 ml; 1 d; 1 dawka (0,5 ml)
Jest to zawiesina do wstrzykiwań zawierająca toksoidy błoniczy i tężcowy adsorbowane na wodorotlenku glinu oraz inaktywowane bakterie Bordetella pertussis. Preparat stosuje się w celu czynnego uodpornienia niemowląt i małych dzieci przeciw błonicy, tężcowi oraz krztuścowi. Szczepionka jest przeznaczona dla dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do 2. roku życia, a także do 3. roku życia w przypadku opóźnionych szczepień. Zastosowanie jej odbywa się zgodnie z obowiązującym Programem Szczepień Ochronnych.
Substancja czynna