Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Vizibim 0,3 mg/ml

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Vizibim

Badania niekliniczne bimatoprostu, składnika aktywnego preparatu Vizibim (0,3 mg/ml), wykazały działania tylko przy poziomach narażenia znacznie przekraczających maksymalne narażenie u człowieka, co sugeruje niewielkie znaczenie tych obserwacji w praktyce klinicznej. Poniżej przedstawiono szczegółowe dane z badań przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa tego leku.¹

Badania okulistyczne u naczelnych

W badaniach prowadzonych na małpach, którym podawano bimatoprost w stężeniu ≥0,3 mg/ml do oczu przez okres 1 roku, zaobserwowano zwiększoną pigmentację tęczówki. Efekt ten był prawdopodobnie wynikiem zwiększonej stymulacji produkcji melaniny w melanocytach, a nie wzrostu liczby komórek barwnikowych. Co istotne, nie zaobserwowano przy tym zmian funkcjonalnych ani mikroskopowych związanych z tym efektem.²

Dodatkowo u małp zaobserwowano zależne od dawki, odwracalne działanie na tkanki wokół oka, charakteryzujące się wyraźną górną i/lub dolną bruzdą oraz poszerzeniem szpary powiekowej. Mechanizm tych zmian w okolicach oczodołu nie został w pełni wyjaśniony.³

Badania genotoksyczności i kancerogenności

Przeprowadzone badania genotoksyczności i kancerogenności bimatoprostu, zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały potencjału mutagennego ani rakotwórczego substancji. Jest to ważny aspekt profilu bezpieczeństwa leku, szczególnie przy przewidywanym długotrwałym stosowaniu w terapii jaskry.⁴

Wpływ na rozrodczość i rozwój

Badania przedkliniczne obejmowały również ocenę potencjalnego wpływu bimatoprostu na płodność oraz rozwój zarodków i płodów. Wyniki tych badań przedstawiają się następująco:

• Płodność: Bimatoprost nie wykazywał negatywnego wpływu na płodność szczurów nawet przy dawkach do 0,6 mg/kg masy ciała na dobę, co odpowiada ekspozycji co najmniej 103-krotnie wyższej od zalecanej dawki dla ludzi.⁵
• Rozwój zarodkowo-płodowy: W badaniach na myszach i szczurach zaobserwowano przypadki poronień przy bardzo wysokich dawkach, które były odpowiednio przynajmniej 860-krotnie lub 1700-krotnie wyższe niż dawka stosowana u ludzi. Ekspozycja ogólnoustrojowa przy tych dawkach była co najmniej 33-krotnie (u myszy) lub 97-krotnie (u szczurów) wyższa niż zamierzona ekspozycja u człowieka. Istotne jest, że nie zaobserwowano wpływu na sam rozwój płodów.⁶
• Rozwój okołoporodowy i poporodowy: W badaniach około- i pourodzeniowych przeprowadzonych na szczurach stwierdzono, że wysokie dawki bimatoprostu (≥0,3 mg/kg masy ciała na dobę, co najmniej 41-krotnie wyższe od zalecanych dawek dla człowieka) powodowały toksyczność u samic, co prowadziło do skrócenia czasu ciąży, zwiększonej liczby przypadków obumarcia płodu oraz obniżenia masy ciała potomstwa. Co ważne, negatywne efekty nie obejmowały funkcji neurobehawioralnych u potomstwa.⁷

Margines bezpieczeństwa stosowania bimatoprostu

Dane z badań przedklinicznych wskazują na szeroki margines bezpieczeństwa stosowania bimatoprostu u ludzi. Efekty toksyczne obserwowano wyłącznie przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u pacjentów. Brak potencjału genotoksycznego i kancerogennego stanowi ważny aspekt profilu bezpieczeństwa leku przeznaczonego do długotrwałego stosowania w terapii przewlekłej.⁸