Właściwości farmakokinetyczne leku Vanatex (walsartan)

Farmakokinetyka leku Vanatex (walsartan) obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji substancji czynnej z organizmu. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych walsartanu, który jest dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 80 mg lub 160 mg substancji czynnej.<sup data-drug="Vanatex" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę procesu eliminacji (t½α1

Wchłanianie

Po podaniu doustnym walsartanu maksymalne stężenie substancji czynnej w osoczu (C_max) jest osiągane w ciągu 2-4 godzin od momentu przyjęcia leku. Średnia bezwzględna biodostępność walsartanu wynosi 23%. Istotnym czynnikiem wpływającym na wchłanianie leku jest obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym. Przyjmowanie Vanatexu z posiłkiem powoduje zmniejszenie powierzchni pod krzywą stężenia (AUC) walsartanu o około 40% oraz obniżenie maksymalnego stężenia w osoczu (C_max) o około 50%. Należy jednak podkreślić, że od około 8. godziny po podaniu dawki stężenia walsartanu w osoczu są porównywalne zarówno u pacjentów przyjmujących lek na czczo, jak i z posiłkiem. Ta zmiana parametrów farmakokinetycznych nie przekłada się na istotne klinicznie osłabienie działania terapeutycznego leku, dlatego Vanatex może być podawany niezależnie od posiłków.²

Dystrybucja

Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów, co wskazuje, że substancja czynna nie ulega rozległej dystrybucji w tkankach. Walsartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (94-97%), głównie z albuminami. Ten wysoki stopień wiązania z białkami ma istotne znaczenie dla procesu eliminacji leku, szczególnie u pacjentów dializowanych.³

Metabolizm

Walsartan nie podlega intensywnym procesom biotransformacji w organizmie. Tylko około 20% podanej dawki jest wykrywane w postaci metabolitów. W osoczu zidentyfikowano hydroksymetabolit walsartanu, jednak występuje on w niewielkich stężeniach, stanowiących poniżej 10% całkowitej powierzchni pod krzywą stężenia (AUC) dla walsartanu. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, hydroksymetabolit jest farmakologicznie nieaktywny.⁴

Eliminacja

Walsartan charakteryzuje się wielowykładniczą kinetyką procesu eliminacji z krótkim okresem półtrwania w fazie dystrybucji (t_½α<1 h) oraz dłuższym w fazie eliminacji (t_½β około 9 h). Całkowity okres półtrwania leku wynosi 6 godzin. Główną drogą eliminacji walsartanu jest wydalanie z żółcią do kału, które odpowiada za około 83% podanej dawki. Wydalanie przez nerki stanowi mniejszą część procesu eliminacji – około 13% dawki jest wydalane z moczem, głównie w postaci niezmienionej. Parametry farmakokinetyczne eliminacji walsartanu to:

• Klirens osoczowy po podaniu dożylnym: około 2 l/h
• Klirens nerkowy: około 0,62 l/h (co stanowi około 30% całkowitego klirensu)<sup data-drug="Vanatex" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę procesu eliminacji (t½α5

Farmakokinetyka u pacjentów z niewydolnością serca

U pacjentów z niewydolnością serca farmakokinetyka walsartanu wykazuje pewne charakterystyczne cechy. Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia oraz okres półtrwania w fazie eliminacji są porównywalne do tych obserwowanych u zdrowych ochotników. Wartości AUC i C_max są niemal proporcjonalne do zwiększanej dawki w zakresie dawkowania klinicznego (40-160 mg dwa razy na dobę). Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7, a klirens walsartanu po podaniu doustnym osiąga wartość około 4,5 l/h. Na uwagę zasługuje fakt, że wiek pacjentów nie wpływa na obserwowany klirens u osób z niewydolnością serca.⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U niektórych pacjentów w wieku podeszłym obserwuje się niewielkie zwiększenie ekspozycji ogólnoustrojowej na walsartan w porównaniu z młodszymi osobami. Ta różnica nie ma jednak istotnego znaczenia klinicznego i nie wymaga modyfikacji dawkowania leku u pacjentów w podeszłym wieku.⁷

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie zaobserwowano korelacji między funkcją nerek a ogólnoustrojową ekspozycją na walsartan. Jest to zgodne z oczekiwaniami, biorąc pod uwagę fakt, że klirens nerkowy stanowi tylko 30% całkowitego klirensu osoczowego leku. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i klirensem kreatyniny powyżej 10 ml/min nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) oraz u osób dializowanych. Ze względu na wysoki stopień wiązania walsartanu z białkami osocza, usunięcie substancji czynnej z krążenia za pomocą dializy jest mało prawdopodobne.^{10 ml/min). Obecnie brak jest doświadczeń dotyczących bezpiecznego stosowania leku u pacjentów z klirensem kreatyniny 8}

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Około 70% wchłoniętej dawki walsartanu jest wydalane z żółcią, głównie w niezmienionej postaci. Walsartan nie podlega istotnym procesom biotransformacji, co ma znaczenie dla pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. U osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby zaobserwowano dwukrotne zwiększenie ekspozycji (AUC) w porównaniu z osobami zdrowymi. Interesujący jest brak korelacji między stężeniem walsartanu w osoczu a stopniem zaburzenia czynności wątroby. Należy podkreślić, że nie przeprowadzono badań oceniających farmakokinetykę walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.⁹

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka walsartanu została również zbadana w populacji dzieci i młodzieży. W badaniu z udziałem 26 dzieci z nadciśnieniem tętniczym (w wieku 1-16 lat), którym podawano pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnio 0,9-2 mg/kg masy ciała, maksymalnie 80 mg), wykazano, że klirens walsartanu (l/h/kg) był porównywalny w całym badanym zakresie wieku (1-16 lat) i zbliżony do wartości obserwowanych u dorosłych pacjentów otrzymujących lek w tej samej postaci farmaceutycznej.¹⁰

W przypadku dzieci i młodzieży z zaburzeniami czynności nerek nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych u pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min oraz u osób dializowanych, dlatego nie zaleca się stosowania walsartanu w tej grupie pacjentów. Dla dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny powyżej 30 ml/min modyfikacja dawki nie jest konieczna. Podczas leczenia walsartanem należy ściśle monitorować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy.<sup data-drug="Vanatex" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Nie badano stosowania produktu leczniczego u dzieci i młodzieży z klirensem kreatyniny 30 ml/min nie jest konieczna. Podczas leczenia walsartanem należy ściśle kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy (patrz punkty 4.2 i 4.4).”>11

Podsumowanie najważniejszych parametrów farmakokinetycznych