Właściwości farmakokinetyczne finasterydu

Analiza właściwości farmakokinetycznych finasterydu, substancji czynnej produktu leczniczego Uronezyr, obejmuje szczegółowe dane dotyczące procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji. Poniżej przedstawiono kompleksową charakterystykę tych parametrów, istotnych z punktu widzenia praktyki klinicznej.¹

Wchłanianie finasterydu

Maksymalne stężenie finasterydu w osoczu krwi pojawia się po około dwóch godzinach od momentu przyjęcia dawki, natomiast pełny proces wchłaniania zostaje zakończony po 6-8 godzinach. Dostępność biologiczna finasterydu po podaniu doustnym wynosi około 80% w porównaniu do dawki referencyjnej podawanej dożylnie. Co istotne z punktu widzenia stosowania leku, spożywanie pokarmów nie wpływa na biodostępność finasterydu.²

Dystrybucja w organizmie

Finasteryd charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza wynoszącym około 93%. Objętość dystrybucji finasterydu osiąga wartość około 76 litrów, co wskazuje na dobre przenikanie leku do tkanek. Badania dotyczące wielokrotnego dawkowania produktu leczniczego wykazały powolne gromadzenie się małych ilości finasterydu. Przy standardowej dawce dobowej 5 mg, stężenie finasterydu w osoczu krwi osiąga wartości około 8-10 ng/ml i pozostaje stabilne z upływem czasu.³

Wykazano obecność finasterydu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów przyjmujących finasteryd przez okres od 7 do 10 dni. Badania sugerują, że substancja czynna nie gromadzi się w sposób szczególny w tym płynie. Dodatkowo potwierdzono obecność finasterydu w osoczu nasienia u mężczyzn przyjmujących dawkę 5 mg na dobę. Istotne jest, że wykrywana ilość odpowiada maksymalnie 1/50 do 1/100 minimalnej dawki (5 µg) potrzebnej do zmniejszenia stężenia krążącego dihydrotestosteronu (DHT) u mężczyzn.⁴

Metabolizm finasterydu

Finasteryd podlega metabolizmowi oksydacyjnemu zachodzącemu w wątrobie. Badania z użyciem finasterydu znakowanego izotopem węgla 14C wykazały, że po podaniu doustnej dawki u mężczyzn, 39% dawki było wydalane z moczem w postaci metabolitów (przy czym finasteryd był wydalany z moczem w postaci praktycznie niezmienionej), natomiast 57% całkowitej dawki zostało wydalone z kałem. W toku analiz wyodrębniono dwa metabolity finasterydu, które charakteryzują się słabym działaniem hamującym 5α-reduktazę typu II.⁵

Eliminacja leku

Średni okres półtrwania finasterydu w fazie eliminacji wynosi sześć godzin. Klirens osoczowy finasterydu osiąga wartość około 165 ml/min. U pacjentów w podeszłym wieku szybkość wydalania finasterydu jest zmniejszona. Okres półtrwania ulega wydłużeniu z około 6 godzin u mężczyzn w wieku 18-60 lat do około 8 godzin u mężczyzn powyżej 70. roku życia. Zmiana ta nie ma jednak znaczenia klinicznego i nie uzasadnia konieczności modyfikacji dawkowania.⁶

Właściwości farmakokinetyczne w grupach specjalnych

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami czynności nerek, u których klirens kreatyniny wynosił od 9 do 55 ml/min, rozmieszczenie pojedynczej dawki finasterydu znakowanego izotopem węgla 14C nie różniło się w porównaniu do zdrowych ochotników. Również stopień wiązania z białkami nie wykazywał odchyleń u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Zaobserwowano natomiast istotne zmiany w drogach eliminacji metabolitów – część metabolitów, która w warunkach prawidłowych jest wydalana przez nerki, u tych pacjentów była wydalana z kałem. Oznacza to, że wydalanie z kałem zwiększa się proporcjonalnie do zmniejszenia wydalania metabolitów z moczem. Na podstawie tych danych ustalono, że nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, którzy nie są poddawani dializoterapii.⁷