Właściwości farmakokinetyczne
Tirosint Sol 112 mcg

Tirosint Sol to roztwór doustny zawierający lewotyroksynę sodową w dawkach od 13 do 200 µg/ml, charakteryzujący się wysoką biodostępnością do 80% dzięki wchłanianiu w górnym odcinku jelita cienkiego. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiąga się w ciągu 1-5 godzin, a początek działania farmakologicznego obserwuje się po 3-5 dniach od podania. Lewotyroksyna wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,97%), co uniemożliwia jej usunięcie przez hemodializę lub hemoperfuzję, co jest kluczowe w przypadku przedawkowania. Objętość dystrybucji wynosi 10-12 litrów, z istotną pulą leku w wątrobie, która stanowi około 1/3 pozatarczycowej puli lewotyroksyny.

Właściwości farmakokinetyczne leku Tirosint Sol

Tirosint Sol jest produktem leczniczym w postaci roztworu doustnego zawierającym lewotyroksynę sodową w różnych dawkach (od 13 do 200 mikrogramów/ml). Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne tego preparatu, uwzględniające najważniejsze parametry istotne z punktu widzenia praktyki klinicznej.1

Wchłanianie

Podawana doustnie lewotyroksyna sodowa jest prawie wyłącznie wchłaniana z górnego odcinka jelita cienkiego. Proces wchłaniania charakteryzuje się wysoką skutecznością – w zależności od postaci farmaceutycznej produktu, wchłania się maksymalnie do 80% leku. Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax) mieści się w przedziale od 1 do 5 godzin.2

Po rozpoczęciu leczenia doustnego, początek działania farmakologicznego lewotyroksyny obserwuje się relatywnie szybko – po 3-5 dniach od podania pierwszej dawki.3

Wiązanie z białkami osocza

Lewotyroksyna wykazuje wyjątkowo wysoki stopień wiązania z białkami osocza, osiągający 99,97%. Jest to jeden z najwyższych wskaźników wiązania z białkami wśród wszystkich znanych substancji leczniczych. Należy podkreślić, że wiązanie to nie ma charakteru kowalencyjnego, co powoduje, że zachodzi ciągła i bardzo szybka wymiana pomiędzy hormonem związanym z białkami osocza a jego wolną frakcją.4

Konsekwencją tak wysokiego stopnia wiązania z białkami jest fakt, że lewotyroksyna nie może być usunięta z organizmu ani poprzez hemodializę, ani poprzez hemoperfuzję, co ma istotne znaczenie kliniczne w przypadkach przedawkowania leku.5

Dystrybucja

Objętość dystrybucji lewotyroksyny mieści się w zakresie od 10 do 12 litrów. Dystrybucja tkankowa wykazuje interesującą prawidłowość – w wątrobie zlokalizowana jest jedna trzecia całkowitej pozatarczycowej puli lewotyroksyny, która może być szybko wymieniana z lewotyroksyną obecną w surowicy.6

Metabolizm i eliminacja

Metabolizm lewotyroksyny zachodzi głównie w czterech tkankach/narządach:

  • wątrobie – główny narząd metabolizujący hormony tarczycy
  • nerkach – ważny narząd uczestniczący w biotransformacji i wydalaniu
  • mózgu – miejsce lokalnego metabolizmu i konwersji hormonów tarczycy
  • mięśniach – tkanka biorąca udział w przemianach metabolicznych lewotyroksyny

7

Produkty metabolizmu lewotyroksyny są wydalane z organizmu dwiema drogami – poprzez mocz oraz z kałem. Parametr klirensu metabolicznego wynosi około 1,2 litra osocza na dobę.8

Okres półtrwania

Okres półtrwania lewotyroksyny podlega znacznym wahaniom w zależności od stanu czynnościowego tarczycy pacjenta:

  • w eutyreozie (prawidłowej czynności tarczycy) – średnio około 7 dni
  • w nadczynności tarczycy – okres skrócony do 3-4 dni
  • w niedoczynności tarczycy – okres wydłużony do około 9-10 dni

9

Parametry farmakokinetyczne Tirosint Sol – podsumowanie

Parametr farmakokinetyczny Wartość
Biodostępność po podaniu doustnym Do 80% (wchłanianie z górnego odcinka jelita cienkiego)
Tmax 1-5 godzin
Początek działania 3-5 dni od rozpoczęcia leczenia
Wiązanie z białkami osocza 99,97% (niezwykle wysoki stopień)
Objętość dystrybucji 10-12 litrów
Okres półtrwania 7 dni (eutyreoza)
3-4 dni (nadczynność tarczycy)
9-10 dni (niedoczynność tarczycy)
Główne narządy metabolizujące Wątroba, nerki, mózg, mięśnie
Drogi eliminacji Z moczem i kałem
Klirens metaboliczny 1,2 l osocza/dobę
Możliwość usunięcia za pomocą dializy Nie (ze względu na wysokie wiązanie z białkami)

Znajomość powyższych parametrów farmakokinetycznych ma istotne znaczenie w praktyce klinicznej, szczególnie w kontekście indywidualizacji leczenia, planowania schematów dawkowania oraz przewidywania potencjalnych interakcji z innymi lekami.10

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl