Właściwości farmakodynamiczne tamsulosyny chlorowodorku

Tamsulosyna chlorowodorek, aktywny składnik leku Tamsulosin APC Instytut (0,4 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu), jest substancją należącą do grupy farmakoterapeutycznej leków stosowanych w łagodnym rozroście gruczołu krokowego, będąc antagonistą receptora alfa₁-adrenergicznego (kod ATC: G04C A02). ¹

Mechanizm działania

Podstawowy mechanizm działania tamsulosyny opiera się na wybiórczym, kompetycyjnym antagonizmie wobec postsynaptycznych receptorów adrenergicznych typu alfa₁. Szczególnie istotna jest aktywność wobec podtypów alfa₁A i alfa₁D tych receptorów. Efektem farmakologicznym tej interakcji jest rozkurcz mięśniówki gładkiej gruczołu krokowego oraz cewki moczowej. ²

Efekty kliniczne

Działanie farmakodynamiczne leku Tamsulosin APC Instytut prowadzi do istotnego zwiększenia maksymalnego przepływu cewkowego moczu. Poprzez rozkurcz mięśniówki gładkiej gruczołu krokowego i cewki moczowej, lek zmniejsza zwężenie drogi odpływu moczu, co skutecznie redukuje objawy związane z opróżnianiem pęcherza. ³

Równocześnie tamsulosyna wykazuje korzystny wpływ na objawy związane z napełnianiem pęcherza moczowego, w których powstawaniu znaczącą rolę odgrywa zjawisko niestabilności pęcherza moczowego. ⁴

Efekty długotrwałego leczenia

Istotnym aspektem terapii tamsulosyną jest utrzymywanie się korzystnych efektów klinicznych w zakresie zmniejszenia objawów z napełniania i opróżniania podczas długotrwałego stosowania leku. Obserwacje kliniczne wskazują również na znaczące opóźnienie konieczności zastosowania interwencji chirurgicznej lub cewnikowania u pacjentów leczonych tamsulosyną. ⁵

Wpływ na ciśnienie tętnicze

Antagoniści receptora alfa₁-adrenergicznego, jako grupa leków, mogą potencjalnie powodować obniżenie ciśnienia tętniczego krwi poprzez mechanizm zmniejszenia oporu obwodowego. Jest to istotna informacja z punktu widzenia bezpieczeństwa farmakoterapii, szczególnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. W przypadku tamsulosyny, podczas badań klinicznych nie zaobserwowano klinicznie istotnego zmniejszenia ciśnienia tętniczego krwi, co może świadczyć o korzystnym profilu bezpieczeństwa w tym zakresie. ⁶

Badania kliniczne

Badania u dzieci i młodzieży

Przeprowadzono randomizowane badanie kliniczne kontrolowane placebo z podwójnie ślepą próbą i ze zróżnicowanym dawkowaniem, które miało na celu ocenę skuteczności tamsulosyny u dzieci z pęcherzem neurogennym. W badaniu wzięło udział 161 dzieci w wieku od 2 do 16 lat, które zostały losowo przydzielone do grup przyjmujących: ⁷

• Małą dawkę tamsulosyny (0,001 do 0,002 mg/kg masy ciała)
• Średnią dawkę tamsulosyny (0,002 do 0,004 mg/kg masy ciała)
• Dużą dawkę tamsulosyny (0,004 do 0,008 mg/kg masy ciała)
• Placebo

W badaniu oceniano następujące parametry skuteczności: ⁸

Punkty końcowe badań klinicznych

Pierwszorzędowy punkt końcowy: liczba pacjentów, u których wartość LPP (ang. Leak Point Pressure – ciśnienie wyciekania moczu podczas nadaktywnego skurczu wypieracza) zmniejszyła się do <40 cm H₂O, na podstawie dwukrotnego pomiaru w ciągu doby. ⁹

Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały: ¹⁰

• Rzeczywistą i procentową zmianę ciśnienia wyciekania moczu w odniesieniu do stanu wyjściowego
• Poprawę lub stabilizację wodonercza i wodniaka moczowodu
• Zmianę objętości moczu uzyskanego podczas cewnikowania
• Liczbę wycieków moczu w czasie cewnikowania odnotowanych w dzienniczku cewnikowania

Wyniki badań u dzieci

Wyniki badania nie wykazały statystycznie istotnych różnic pomiędzy grupą przyjmującą placebo a żadną z trzech grup leczonych tamsulosyną, zarówno dla pierwszorzędowego, jak i drugorzędowych punktów końcowych. Przeprowadzone dodatkowe analizy eksploracyjne w podgrupach (uwzględniające m.in. wiek, zastosowanie leków przeciwcholinergicznych, wagę, regiony geograficzne) potwierdziły te wyniki. W badaniu nie zaobserwowano odpowiedzi na żadną z zastosowanych dawek tamsulosyny. ¹¹