Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Sandostatin

Kompleksowe badania przedkliniczne przeprowadzone dla oktreotydu, substancji czynnej produktu leczniczego Sandostatin, dostarczyły istotnych informacji dotyczących profilu bezpieczeństwa tego związku. Wyniki badań toksyczności ostrej, wielokrotnego dawkowania, genotoksyczności, potencjału rakotwórczego oraz toksycznego wpływu na reprodukcję nie wykazały szczególnego zagrożenia dla pacjentów stosujących ten lek.¹

Wpływ oktreotydu na reprodukcję i rozwój potomstwa

W badaniach prowadzonych na zwierzętach nie zaobserwowano działania teratogennego oktreotydu. Substancja nie wywierała również negatywnego wpływu na zarodek/płód ani nie wpływała na inne parametry reprodukcyjne przy zastosowaniu dawek sięgających maksymalnie 1 mg/kg/dobę u zwierząt rodzicielskich.²

U potomstwa szczurów odnotowano nieznaczne i przejściowe opóźnienia fizjologicznego wzrostu. Zjawisko to wiązało się z hamowaniem wydzielania hormonu wzrostu spowodowanym nadmierną aktywnością farmakodynamiczną oktreotydu.³

Ocena bezpieczeństwa u młodych osobników

W programie badań przedklinicznych nie prowadzono specyficznych badań na młodych szczurach. Jednakże w badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego zaobserwowano spowolniony wzrost i dojrzewanie u potomstwa F1 samic szczurów, którym podawano oktreotyd przez całą ciążę oraz okres karmienia.⁴

U męskiego potomstwa F1 zaobserwowano opóźnione zstąpienie jąder, jednak płodność tych osobników pozostała prawidłowa. Wszystkie wymienione objawy miały charakter przejściowy i zostały uznane za skutek zahamowania wydzielania hormonu wzrostu przez oktreotyd.⁵

Potencjał rakotwórczy i toksyczność przewlekła

W długoterminowych badaniach podawania oktreotydu zaobserwowano występowanie włókniakomięsaków u szczurów, głównie u samców, otrzymujących octan oktreotydu w dawkach do 1,25 mg/kg masy ciała na dobę. Guzy te pojawiały się w miejscu podskórnego wstrzyknięcia leku po 52, 104 i 113/116 tygodniach terapii.⁶

Należy podkreślić, że występowanie guzów w miejscu wstrzyknięcia odnotowano również u szczurów z grupy kontrolnej. Ich powstawanie przypisano zaburzeniom rozrostu włóknistej tkanki łącznej pod wpływem przewlekłego podrażnienia w miejscu wstrzyknięcia, wzmożonego dodatkowo przez zastosowanie kwaśnego nośnika składającego się z kwasu mlekowego i mannitolu.⁷

Zaobserwowana reakcja tkankowa miała charakter nieswoisty i wydaje się być specyficzna dla szczurów.⁸ Potwierdza to fakt, że zmian nowotworowych nie stwierdzono w innych gatunkach zwierząt laboratoryjnych:

• u myszy, które otrzymywały codzienne podskórne wstrzyknięcia oktreotydu w dawkach do 2 mg/kg masy ciała przez 98 tygodni⁹
• u psów, które poddawano leczeniu codziennymi podskórnymi dawkami produktu leczniczego przez 52 tygodnie¹⁰

Międzygatunkowa ocena profilu bezpieczeństwa